ΟΜΙΛΙΑ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ ΜΠΑΡΓΙΩΤΑ ΕΙΣΗΓΗΤΗ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗΣ ΣΥΜΠΑΡΑΤΑΞΗΣ

ΣΤΗΝ ΟΛΟΜΕΛΕΙΑ ΓΙΑ ΩΡΑΡΙΟ ΙΑΤΡΩΝ

 «Το νομοσχέδιο είναι μια πράξη πολιτικής δειλίας. Πάμε να «πνίξουμε» ένα σημαντικότατο θέμα με τον λιγότερο δυνατό διάλογο, κυρίως για να μην προλάβουν να καταγραφούν οι αντιδράσεις που υπάρχουν. Ξανακοίταξα σχετικά πρόσφατα τους πίνακες που υποτίθεται ότι πρέπει να αναρτώνται στους ιστότοπους των νοσοκομείων και των ΔΥΠΕ. Όλοι «ξεχνάνε» να αναρτήσουν εφημεριακά προγράμματα. Υπάρχουν κενά. Η εικόνα δεν είναι ίδια σε όλη τη χώρα, υπάρχουν διαφοροποιήσεις. Κανένας δεν έχει αναρτημένα εφημεριακά πρότυπα, για τον απλούστατο λόγο ότι δεν υπάρχουν. Κανένας δεν εξηγεί, για παράδειγμα, γιατί τη μια να εφημερεύουν τρεις ορθοπεδικοί στο νοσοκομείο και την άλλη πέντε. Δεν υπάρχουν τέτοιες λογικές. Εξακολουθεί το σύστημα να είναι και ανορθολογικό και αδιάφανο και αυτή την εποχή είναι και τζάμπα. Οι γιατροί εφημερεύουν πλέον «αντί πινακίου φακής», χωρίς κανένας να ξέρει γιατί, πώς και με ποιον τρόπο παράγονται οι εφημερίες. Είπα και προχθές -και θα το ξαναπώ- ότι ο γιατρός που είναι σαράντα οκτώ ώρες στο χειρουργείο είναι επικίνδυνος γιατρός. Άρα, ο πρώτος λόγος για τον οποίο πρέπει να καθαρίσουμε αυτό το σύστημα εφημεριών και να κάνουμε ένα καινούριο είναι πρώτα η ασφάλεια των ασθενών και έπειτα τα εργασιακά δικαιώματα και η ασφάλεια των γιατρών» τόνισε ο βουλευτής Λάρισας με τη Δημοκρατική Συμπαράταξη, κ. Κώστας Μπαργιώτας, κατά την τοποθέτησή του ως ειδικός αγορητής της Δημοκρατικής Συμπαράταξης στη συζήτηση του νομοσχεδίου του Υπουργείου Υγείας για το ωράριο των ιατρών και των οδοντιάτρων του ΕΣΥ στην Ολομέλεια.

Στη συνέχεια, σχολίασε τις ρυθμίσεις του νομοσχεδίου για τις εφημερίες, τονίζοντας χαρακτηριστικά  «Το νομοσχέδιο είναι ουσιαστικά μια τρίπλα προς την Ευρωπαϊκή Επιτροπή και προς τους γιατρούς. Οι εφημερίες έχουν ξεχειλώσει –είναι γνωστό- με τα χρήματα τα πρόσθετα από τους διοικητές μέσα στο νοσοκομείο. Δεν έχει αλλάξει τίποτα στη διοίκηση των νοσοκομείων. Οι ίδιες πελατειακές σχέσεις υπάρχουν και οι ίδιες εξαρτήσεις. Οι πρόσθετες εφημερίες κανείς δεν ξέρει γιατί υπάρχουν και αν είναι πραγματικά αναγκαίες. Αυτό που προσπαθεί λοιπόν να κάνει το Υπουργείο είναι να μαζέψει μια οικονομική δαπάνη που το ίδιο άνοιξε, επιτρέποντας ουσιαστικά στους διοικητές των νοσοκομείων να δίνουν χρήματα από τον προϋπολογισμό. Εξηγήσαμε όλοι ότι είναι ανέφικτο. Και το παραδέχεται και το Υπουργείο. Το σαρανταοκτάωρο είναι ανέφικτο. Πέντε ειδικούς, κύριε Υπουργέ, χρειάζεται το σύστημα για να βγει με εξηντάωρο, όχι με σαρανταοκτάωρο. Με σαρανταοχτάωρο χρειάζεται οκτώ. Δεν υπάρχει σχεδόν καμία κλινική στην επαρχεία να τους έχει. Ενδεχομένως, να τους έχουν κάποιες πολύ μεγάλες κλινικές στο κέντρο. Εξήγησα επίσης ότι είναι βασικό –γιατί η τρίπλα είναι για την Ευρωπαϊκή Ένωση- δικαίωμα του γιατρού να αρνείται το εξηντάωρο. Αυτός είναι ο τρόπος που είναι διατυπωμένο. Κανείς δεν θα αρνηθεί το εξηντάωρο. Διότι όποιος αρνηθεί το εξηντάωρο θα βρεθεί να πληρώνεται για τις ίδιες ώρες εφημερίας με λιγότερα λεφτά. Κανένας δεν έχει λόγο να αρνηθεί το εξηντάωρο. Θα συνεχίσουμε όπως είμαστε. Θα συνεχίσουμε, επίσης, να έχουμε ετοιμότητες; Δεν απαντήσατε σε αυτό, κύριε Υπουργέ. Δεν βάζει στοιχειώδεις δικλείδες το νομοσχέδιο, γιατί είναι βιαστικό και πρόχειρο. Υπάρχει πιθανότητα, ένας γιατρός να εφημερεύει έναν ολόκληρο μήνα ετοιμότητα. Δεν υπάρχει κανένας περιορισμός. Ας πληρώνεται. Εγώ δεν λέω ότι θα είναι απλήρωτες. Πληρώνονται δηλαδή ετοιμότητες πολύ λιγότερες από τις κανονικές. Μπορεί όμως να έχει εμπλοκή τέσσερα σερί Σαββατοκύριακα».

Επιπλέον, κατηγόρησε τον κ. Πολάκη για τις ισοπεδωτικές δηλώσεις του περί χρηματισμού της πλειοψηφίας των ιατρών. «Κύριε Πολάκη, κάνετε κάτι το οποίο δεν σας τιμά. Από τότε που άρχισε η κρίση, κάθε φορά που υπήρχε η ανάγκη να περάσει κάτι, υπήρχε επίθεση εναντίον των γιατρών. Τι για φοροφυγάδες του Κολωνακίου ακούσαμε. Τι για άσπρες μπλούζες που έχουν χρεοκοπήσει τη χώρα ακούσαμε. Υπήρχε. Και τώρα υπάρχει. Αυτό αλλάζει με θεσμικές παρεμβάσεις. Δεν αλλάζει με από καθ’ έδρας δηλώσεις. Αυτά τα ξέρουμε. Τα 20%, τα 40%, τα 80% μπορούμε να τα λέμε μέχρι αύριο. Αυτό δεν προσφέρει τίποτα. Αλλάξτε το σύστημα. Κάντε διαφανείς προμήθειες. Κάντε διαφανή τρόπο λειτουργίας να σταματήσει αυτό. Εδώ είμαστε, να σας βοηθήσουμε. Ας κάνουμε μια σύσκεψη στην Επιτροπή Κοινωνικών Υποθέσεων, εν πάση περιπτώσει, να συζητήσουμε το θέμα της διαφθοράς. Έχουμε όλοι προτάσεις που μπορούμε να τις βάλουμε μπροστά και να πάρουμε αποφάσεις με ομοψυχία και με συναίνεση. Γιατί δεν το κάνουμε;» είπε χαρακτηριστικά.

 

Ακολουθεί η ομιλία του κ. Μπαργιώτα:

 

Συζητούμε ελάχιστοι σήμερα και αυτό έχει τη σημασία του, μόλις την τρίτη ημερολογιακή ημέρα από την κατάθεση ενός νομοσχεδίου, για το οποίο δεν ήξερε -απ’ ό,τι αποδεικνύεται- κανείς τίποτα και οφείλω να ομολογήσω ότι προχθές, που πρωτοείδα το νομοσχέδιο, υπέπεσα στο αμάρτημα της συνωμοσιολογίας. Φαντάστηκα ότι είτε έχει σχέση με αυτό το απαράδεκτο άρθρο 14, που τελικώς καλώς αποσύρθηκε από την Κυβέρνηση, που αφορούσε το clαwback και την ενσωμάτωση του clαwback, είτε με κάποια μνημονιακή επιταγή επείγουσα ή οτιδήποτε άλλο.  Τελικά, αποδεικνύεται από τον τρόπο με τον οποίο εξελίχθηκε και η ακρόαση των φορέων -νύχτα και όσο πιο γρήγορα γινόταν- και από τις αντιδράσεις που αρχίζουν να διαφαίνονται –γιατί δεν πρόλαβαν να καταγραφούν- από τον ιατρικό κόσμο ότι απλώς είναι μια πράξη –θα το πω, λυπάμαι- πολιτικής δειλίας.

Πάμε να πνίξουμε ένα σημαντικότατο θέμα με τον λιγότερο δυνατό διάλογο, κυρίως για να μην προλάβουν να καταγραφούν οι αντιδράσεις που υπάρχουν, καθώς, εκτός του ότι δημιουργεί διάφορα προβλήματα, τα οποία θα αναλύσουμε στη συνέχεια, υπάρχει μεγάλη αντίθεση, είναι αποσπασματικό και πολύ φοβάμαι ότι θα δημιουργήσει πολλά πρόβλημα στην πορεία. Έτσι, λοιπόν, για να μπορεί ο κ. Πολάκης να λέει χθες ότι «καμιά σαρανταριά μωρέ ήταν στο Υπουργείο» και για να μην προλάβει η ΟΕΝΓΕ να δώσει συνεντεύξεις Τύπου, να βγει ο κ. Σιώρας στα κανάλια, όπως κάνει συνήθως, και να καταγραφούν οι αντιδράσεις, το περάσαμε σε δυόμισι μέρες και όλα καλά. Από αύριο, όμως, θα φανεί ότι αυτοί που ξέρουν και κατάλαβαν με τη μια τι ακριβώς κάνει το νομοσχέδιο, έχουν καταλάβει ήδη και τι πρόκειται να γίνει και τι θα γίνει.

Αν θέλουμε να είμαστε ειλικρινείς, πρέπει να αρχίσουμε από λίγο παλαιότερα. Οφείλω να ομολογήσω ότι το 2008 και το 2009, εν μέσω μεγάλων κινητοποιήσεων που διεκδικούσαν αυξήσεις και εφημερίες, για πρώτη φορά έκατσα και είδα πώς ήταν δομημένες οι εφημερίες στο νοσοκομείο μου. Δεν ήταν καθόλου εύκολο. Υπήρχε αδιαφάνεια. Δεν μπορούσες να το βρεις. Διαπίστωσα κι εκείνη τη φάμπρικα των πλασματικών εφημεριών, που δεν την έβλεπε κανένας. Κύριε Πολάκη, ήταν η εποχή που και εσείς ήσασταν εκεί, κι εγώ ήμουν εκεί. Κανένας δεν ήθελε να δει τι γινόταν με τις πλασματικές. Υπήρχαν συνάδελφοι που έπαιρναν ακόμα έναν μισθό και αυτό δεν είχε καμία σχέση ούτε με το έργο που πρόσφεραν ούτε με την ειδικότητα που είχαν ούτε με το νοσοκομείο. Είχε να κάνει με έναν τρόπο συγκεκριμένο, που και αδιαφανής ήταν και ανορθολογικός και αμαρτωλός.

Έτσι μπήκαμε στην κρίση. Μέχρι τότε δεν το έβλεπε κανένας. Ήταν όλα μια χαρά με τις πλασματικές εφημερίες, τις οποίες πληρώσαμε πάρα πολύ ακριβά σαν κλάδος. Γιατί οι γιατροί του ΕΣΥ είμαστε ο κλάδος των εργαζομένων του δημοσίου ο οποίος πλήρωσε τις μεγαλύτερες και οξύτερες περικοπές πλήρων αποδοχών, για τον απλούστατο λόγο ότι οι μισές και πλέον ήταν πλασματικές εφημερίες, οι οποίες έφυγαν με τη μία μαζί με την περικοπή των μισθών. Αυτό ήταν το αποτέλεσμα μιας πρακτικής, την οποία είχαμε υιοθετήσει όλοι -πρέπει να είμαστε ειλικρινείς- που λεγόταν «πλασματικές εφημερίες» με τη διατήρηση ενός αδιαφανούς μη ορθολογικού συστήματος. Υπενθυμίζω ότι τότε προσπαθούσα να πείσω και την Ομοσπονδία να βάλει ένα εφημεριακό πρότυπο, να βάλει δηλαδή έναν ορθολογικό αλγόριθμο, ο οποίος τουλάχιστον θα μπορούσε να περιορίσει αυτό το μπάχαλο, γιατί ήταν εμφανές πλέον τι ερχόταν. Με αυτόν τον τρόπο λοιπόν εξακολουθούμε λίγο-πολύ να παράγουμε εφημερίες. Κανένας δεν ξέρει ούτε ποιος κάνει πρόσθετες ούτε γιατί κάνει πρόσθετες ούτε πώς παράγονται οι πρόσθετες ούτε τι ανάγκες καλύπτουν.

Ξανακοίταξα σχετικά πρόσφατα τους πίνακες που υποτίθεται ότι πρέπει να αναρτώνται στους ιστότοπους των νοσοκομείων και των ΔΥΠΕ. Όλοι «ξεχνάνε» να αναρτήσουν εφημεριακά προγράμματα. Υπάρχουν κενά. Η εικόνα δεν είναι ίδια σε όλη τη χώρα, υπάρχουν διαφοροποιήσεις. Κανένας δεν έχει αναρτημένα εφημεριακά πρότυπα, για τον απλούστατο λόγο ότι δεν υπάρχουν. Κανένας δεν εξηγεί, για παράδειγμα, γιατί τη μια να εφημερεύουν τρεις ορθοπεδικοί στο νοσοκομείο και την άλλη πέντε. Δεν υπάρχουν τέτοιες λογικές. Εξακολουθεί το σύστημα να είναι και ανορθολογικό και αδιάφανο και αυτή την εποχή είναι και τζάμπα. Οι γιατροί εφημερεύουν πλέον «αντί πινακίου φακής», χωρίς κανένας να ξέρει γιατί, πώς και με ποιον τρόπο παράγονται οι εφημερίες. Είπα και προχθές -και θα το ξαναπώ- ότι, παρόλο που ο κύριος Κρεμαστινός διένειμε δύο άρθρα που έχουν συντριπτικά στοιχεία για το τι κάνει στην υγεία των γιατρών η υπερβολή και οι υπερβολικές εφημερίες, τα δύο σερί σαρανταοκτάωρα και οι εβδομήντα δύο ώρες σερί στο νοσοκομείο- ασφαλής εφημέρευση σημαίνει κυρίως ασφάλεια για τους ασθενείς. Ο γιατρός που είναι σαράντα οκτώ ώρες στο χειρουργείο είναι επικίνδυνος γιατρός.

Άρα, ο πρώτος λόγος για τον οποίο πρέπει να καθαρίσουμε αυτό το σύστημα και να κάνουμε ένα καινούριο σύστημα εφημεριών είναι πρώτα η ασφάλεια των ασθενών και έπειτα τα εργασιακά δικαιώματα και η ασφάλεια των γιατρών φυσικά. Παρά, λοιπόν, που ο κ. Πολάκης όντως απάντησε στο 80%, έχω να κάνω μια παρατήρηση. Εκεί ήμαστε όλοι. Ξέρουμε όλοι τι γινόταν. Ξέρουμε ότι υπήρχε διαφθορά. Ξέρουμε ότι υπήρχε φακελάκι. Κάναμε πως δεν το βλέπουμε. Σας θυμίζω ότι η ΟΕΝΓΕ διαχρονικά το πιο έξυπνο που βρήκε να πει για το φακελάκι ήταν εκείνη η απαράδεκτη αφίσα «Αν σου ζητήσουν φακελάκι, δώσε ένα άδειο». Να το κάνει αυτό και ο ασθενής. Δηλαδή, ο συγγενής του ασθενούς που ήταν στην εφημερία με σπασμένο πόδι, για παράδειγμα, να επωμιστεί και το βάρος της κάθαρσης του συστήματος. Αν είναι δυνατόν! Όμως, κύριε Πολάκη, κάνετε κάτι το οποίο δεν σας τιμά. Από τότε που άρχισε η κρίση, κάθε φορά που υπήρχε η ανάγκη να περάσει κάτι, υπήρχε επίθεση εναντίον των γιατρών.

Τι για φοροφυγάδες του Κολωνακίου ακούσαμε. Τι για άσπρες μπλούζες που έχουν χρεοκοπήσει τη χώρα ακούσαμε. Κάθε φορά που μυρίζεται κάτι εκάστοτε Υπουργός –και σε αυτό δεν διαφέρετε με κανέναν προηγούμενο, μην κρύβεστε- σηκώνεται και ανακαλύπτει ότι στο σύστημα υπήρχε διαφθορά. Ευχαριστώ πολύ. Υπήρχε. Και τώρα υπάρχει. Αυτό αλλάζει με θεσμικές παρεμβάσεις. Δεν αλλάζει με από καθ’ έδρας δηλώσεις. Αυτά τα ξέρουμε. Τα 20%, τα 40%, τα 80% μπορούμε να τα λέμε μέχρι αύριο. Αυτό δεν προσφέρει τίποτα. Αλλάξτε το σύστημα. Κάντε διαφανείς προμήθειες. Κάντε διαφανή τρόπο λειτουργίας να σταματήσει αυτό. Εδώ είμαστε, να σας βοηθήσουμε. Ας κάνουμε μια σύσκεψη στην Επιτροπή Κοινωνικών Υποθέσεων, εν πάση περιπτώσει, να συζητήσουμε το θέμα της διαφθοράς. Έχουμε όλοι προτάσεις που μπορούμε να τις βάλουμε μπροστά και να πάρουμε αποφάσεις με ομοψυχία και με συναίνεση. Γιατί δεν το κάνουμε; Γιατί θέλουμε να κάνουμε αυτό: κάθε φορά που μας βολεύει, να θυμόμαστε τα παραμύθια και να αρχίζουμε να λέμε, «ναι, εσείς το πέντε, το τέσσερα και το σαράντα δύο». Όλοι είχαμε και έχουμε ευθύνες, καθένας από την πλευρά του και σίγουρα καθένας με την αναλογία που του ανήκει.

Αν θέλουμε λοιπόν να τα βάλουμε με τη διαφθορά, υπάρχει τρόπος. Θέλουμε ένα καινούριο πλαίσιο για τις εφημερίες; Εγώ λέω ότι θέλουμε. Θέλουμε ένα καινούριο πλαίσιο και μια καινούρια λογική, η οποία περιλαμβάνει πολλά. Θα έπρεπε να συζητήσουμε αν θέλουμε να κάνουμε ένα καινούριο πλαίσιο. Ενδεχομένως να πρέπει να διαχωρίσουμε –δεν έχω άποψη- και την αποσύνδεση της ιατρικής αμοιβής του συνολικού μισθού από τις εφημερίες, από την κάλυψη του νοσοκομείου. Θα έπρεπε να το συζητήσουμε και αυτό. Θα πρέπει να εξετάσουμε και τις ελαστικές σχέσεις εργασίας. Και θα πω ένα παράδειγμα σε λίγο. Και πολλά άλλα πράγματα θα πρέπει να δούμε. Μήπως πρέπει να συζητήσουμε χωρίς ιδεολογικά γυαλιά για το τι πρέπει να κάνουμε στα νοσοκομεία;

Έχω πάει καιρό τώρα, πριν από έναν χρόνο περίπου –δεν ξέρω την κατάσταση που επικρατεί σήμερα- σε ένα νοσοκομείο της χώρας, σε μια σχετικά ορεινή πόλη, το οποίο δεν είχε –δεν υπήρχε κανένας γιατρός, είχε κλείσει- παθολογική κλινική. Μπορεί τώρα να έχει. Παθολογική κλινική δεν υπήρχε. Και όπως καταλαβαίνετε, χωρίς παθολογική κλινική δεν υπήρχε νοσοκομείο. Το 80% των περιστατικών έμπαιναν στα ασθενοφόρα και πήγαιναν ενενήντα ή εκατό δέκα χιλιόμετρα μακριά από ορεινούς δρόμους. Η ίδια η πόλη είχε δεκαεπτά ειδικευμένους παθολόγους να δουλεύουν. Κανένας από αυτούς δεν έκανε αίτηση για να πάει στο νοσοκομείο. Κανένας δεν ήθελε να πάει στο νοσοκομείο, γιατί έπρεπε να κλείσει το ιατρείο του. Μήπως πρέπει να το συζητήσουμε και αυτό; Μήπως υπάρχουν περιπτώσεις στις οποίες η εμμονή στην πλήρη και αποκλειστική απασχόληση καταστρέφει τα νοσοκομεία και μειώνει τις δυνατότητες που θα είχε ενδεχομένως το σύστημα να αντιμετωπίσει προβλήματα; Μήπως πρέπει να ξεφύγουμε από μπετόν αρμέ ιδεολογικές τοποθετήσεις και να πάμε σε μια πιο ρεαλιστική προσέγγιση; Μήπως, σε ορισμένες περιπτώσεις, γιατροί ειδικευμένοι με συμβόλαια ορισμένου χρόνου θα μπορούσαν να κάνουν καλύτερη δουλειά από αυτή που κάνουν σε ορισμένες περιπτώσεις οι επικουρικοί; Μήπως πρέπει να το ανοίξουμε το θέμα και να πάψουμε να κολλάμε σε ιδεολογικά θέσφατα, σε τσιτάτα και σε δογματισμούς της περασμένης εικοσαετίας, τα οποία υποστηρίζουμε άκριτα και χωρίς να τα έχουμε συζητήσει έκτοτε;

Έχω ξαναπεί –για να γυρίσω στο νομοσχέδιο- ότι το νομοσχέδιο είναι ουσιαστικά μια τρίπλα προς την Ευρωπαϊκή Επιτροπή και προς τους γιατρούς. Εξήγησα κι εχθές ότι οι εφημερίες έχουν ξεχειλώσει –είναι γνωστό- με τα χρήματα τα πρόσθετα από τους διοικητές μέσα στο νοσοκομείο. Δεν έχει αλλάξει τίποτα στη διοίκηση των νοσοκομείων. Οι ίδιες πελατειακές σχέσεις υπάρχουν και οι ίδιες εξαρτήσεις. Οι πρόσθετες εφημερίες κανείς δεν ξέρει γιατί υπάρχουν και αν είναι πραγματικά αναγκαίες. Αυτό που προσπαθεί λοιπόν να κάνει το Υπουργείο είναι να μαζέψει μια οικονομική δαπάνη που το ίδιο άνοιξε, επιτρέποντας ουσιαστικά στους διοικητές των νοσοκομείων να δίνουν χρήματα από τον προϋπολογισμό. Εξηγήσαμε όλοι –και δεν θα το ξαναπώ- τι είναι ανέφικτο. Και το παραδέχεται και το Υπουργείο. Το σαρανταοκτάωρο είναι ανέφικτο. Πέντε ειδικούς, κύριε Υπουργέ, χρειάζεται το σύστημα για να βγει με εξηντάωρο, όχι με σαρανταοκτάωρο. Με σαρανταοχτάωρο χρειάζεται οκτώ. Δεν υπάρχει σχεδόν καμία κλινική στην επαρχεία να τους έχει. Ενδεχομένως, να τους έχουν κάποιες πολύ μεγάλες κλινικές στο κέντρο. Εξήγησα επίσης ότι είναι βασικό –γιατί η τρίπλα είναι για την Ευρωπαϊκή Ένωση- δικαίωμα του γιατρού να αρνείται το εξηντάωρο. Αυτός είναι ο τρόπος που είναι διατυπωμένο. Κανείς δεν θα αρνηθεί το εξηντάωρο. Διότι όποιος αρνηθεί το εξηντάωρο θα βρεθεί να πληρώνεται για τις ίδιες ώρες εφημερίας με λιγότερα λεφτά. Κανένας δεν έχει λόγο να αρνηθεί το εξηντάωρο. Θα συνεχίσουμε όπως είμαστε.

Θα συνεχίσουμε, επίσης, να έχουμε ετοιμότητες; Δεν απαντήσατε σε αυτό, κύριε Υπουργέ. Δεν βάζει στοιχειώδεις δικλείδες το νομοσχέδιο, γιατί είναι βιαστικό και πρόχειρο. Υπάρχει πιθανότητα, ένας γιατρός να εφημερεύει έναν ολόκληρο μήνα ετοιμότητα. Δεν υπάρχει κανένας περιορισμός. Ας πληρώνεται. Εγώ δεν λέω ότι θα είναι απλήρωτες. Πληρώνονται δηλαδή ετοιμότητες πολύ λιγότερες από τις κανονικές. Μπορεί όμως να έχει εμπλοκή τέσσερα σερί Σαββατοκύριακα. Να είναι επί τέσσερα Σαββατοκύριακα, κάποια στιγμή, κρεμασμένος και να πρέπει να είναι γύρω από το νοσοκομείο. Δεν υπήρξε λύση σε αυτό. Δεν απαντήσατε σε αυτό, γιατί δεν έχει το νομοσχέδιο καμία ρύθμιση για τις εργασιακές θέσεις και για την προστασία των δικαιωμάτων των γιατρών. Λέμε ότι θα κάνουμε ένα σαρανταοκτάωρο όταν και αν μπορέσουμε, αλλά μέχρι τότε δεν βάζουμε καμία ρήτρα. Ουσιαστικά ανοίγουμε το σύστημα για να καλύπτεται με λιγότερα λεφτά. Τίποτα άλλο. Και γι’ αυτό αντιδρούν οι γιατροί. Το καταλαβαίνουν, το ξέρουν. Ξέρουν ότι από αύριο σε πολλές περιπτώσεις θα παίρνουν λιγότερα λεφτά, κακώς, γιατί παίρνουν ελάχιστα, κακά τα ψέματα, για να κάνουν το ίδιο εφημεριακό έργο και σε πολλές περιπτώσεις χειρότερο, γιατί η κατάσταση είναι τέτοια και δεν μπορεί να λυθεί. Αλλά δεν συζητάμε για τίποτα από όλα αυτά.

Πολύ σύντομα, τα είπα για τα συμβούλια κρίσης. Δεν αλλάζουν τίποτα στην ουσία. Παρουσιάζουν και αποτυπώνουν τον συγκεντρωτισμό στη νοοτροπία του Υπουργείου, το οποίο πρέπει κάποια στιγμή να το παραδεχτεί ότι «Θέλω να κάνω μια κεντρική υπηρεσία απολύτως συγκεντρωτική. Δεν με ενδιαφέρει η δομή του συστήματος υγείας όπως είναι τώρα. Θέλω να την αλλάξω». Αποτυπώνεται, όμως, παντού ακόμη-ακόμη και στο γεγονός ότι πήρατε από τα επιστημονικά συμβούλια την ευθύνη της κατάρτισης του προγράμματος εφημεριών στο Υπουργείου, παίρνετε τα συμβούλια κρίσης στις ΔΥΠΕ και κάνετε μια λογική δημόσιας υπηρεσίας που σύντομα θα καταλήξει σε πίνακες αναπληρωτών, όπως έχει το Υπουργείο Παιδείας, που είναι μια διαφορετική νοοτροπία, με την οποία εγώ διαφωνώ. Αλλά στην ουσία το συμβούλιο κρίσης δεν αλλάζει σε τίποτα. Το είπα και χθες. Υπάρχει μία ιατροκεντρικότατη αντίληψη, μια πλειοψηφία γιατρών που έχουν την τάση -και το ξέρουμε όλοι- να αναπαράγονται όχι μόνο με κομματικά κριτήρια, αλλά και με κομματικά κριτήρια, η οποία αν δεν μπουν δικλείδες ασφαλείας, αν δεν μπει ένα δευτεροβάθμιο όργανο που να ελέγχει τα κριτήρια και την πλήρωση θέσεων, θα συνεχίσει να γίνεται με τον ίδιο ανενόχλητο τρόπο που γινότανε μια ζωή.

Έτσι, λοιπόν, αυτό νομίζω ότι πρέπει να το ξαναδείτε και να το συζητήσουμε. Είπα ήδη ότι η συγκέντρωση όλων στο Υπουργείο δημιουργεί τεράστια προβλήματα. Θα μου δώσετε, κύριε Πρόεδρε, ένα λεπτό για ένα σχόλιο μόνο για κάτι που έθιξε ο κ. Ξανθός χθες προς μεγάλη μου έκπληξη. Αυτά που έλεγα, όταν πέρασε ο νόμος για τους ανασφάλιστους, τα είπατε χθες. Χαίρομαι. Είναι όντως μια ρύθμιση καλή αυτή, που εμπεριέχει τους στρατηγικούς κακοπληρωτές, αυτούς που δεν θέλουν κι αυτούς που έχουν ανάγκη φυσικά, προς Θεού, αλλά δημιουργεί μια τάση η οποία, αν μη τι άλλο, ενθαρρύνει την εισφοροδιαφυγή. Είναι αντικίνητρο για κάποιον να πληρώσει. Το είπατε χθες. Συμφωνώ.  Προς Θεού, δεν μπορούμε να συνεχίσουμε με τέτοιες λογικές. Αν είναι υποχρέωσή μας -και είναι- να καλύψουμε τους ανασφάλιστους, το να υπονομεύουμε το ασφαλιστικό σύστημα μακροπρόθεσμα και μεσοπρόθεσμα και να δημιουργούμε πρόσθετα κόστη σε αυτούς που πληρώνουν και κανένας δεν πληρώνει εύκολα, υπάρχουν αυτοί που δεν μπορούν, αυτοί που δεν θέλουν κι αυτοί που πληρώνουν με αίμα, αυτές είναι οι τρεις κύριες κατηγορίες στη χώρα, δεν μπορούμε, λοιπόν, στους τρίτους να τα φορτώνουμε όλα, είναι ίσως εποχή, αφού το παραδέχεστε τώρα, να το ξαναδούμε από καινούργια βάση και να το ξανασυζητήσουμε. Πρέπει να μπουν κριτήρια εισοδηματικά και κριτήρια επαγγελματικά. Δεν μπορεί ένας επαγγελματίας ο οποίος συνεχίζει να επιχειρεί ή ένας αγρότης που συνεχίζει να εισπράττει επιδοτήσεις για τα προϊόντα που παράγει μαζί με τις τιμές που εισπράττει, να συνεχίσει να θεωρείται ανασφάλιστος, γιατί δεν είναι. Είναι άλλο πράγμα.  Υπάρχουν ενδιάμεσες καταστάσεις, να τις δούμε. Υπάρχουν γκρίζες ζώνες, να τις συζητήσουμε. Αλλά επί της αρχής αυτό το πράγμα κάποια στιγμή προσθέτει μεγάλο κόστος στο σύστημα υγείας, δίνοντας ένα σήμα προς την κοινωνία που συνεχίζει να λέει αυτό το περίφημο «δεν πληρώνω», που κόστισε στη χώρα τεράστια προβλήματα.

Τελειώνω με αυτό, ένα σχόλιο μόνο για τη μία τροπολογία, για τις υπόλοιπες θα τα πούμε στη συνέχεια. Ελπίζω με δεδομένη τη συναίνεση των δημοσιογράφων στη λύση που δίνεται στο ΕΔΟΕΑΠ και με δεδομένες τις επιφυλάξεις σχετικά με τη μακροπρόθεσμη βιωσιμότητα του ταμείου και αν αυτό θα δώσει μια οριστική λύση, παρόλο που εκφράστηκαν βάσιμες επιφυλάξεις για το μακροπρόθεσμο του θέματος, δεν υπάρχει αναλογιστική μελέτη κι αυτό είναι ένα μεγάλο πρόβλημα, θα στηρίξουμε αυτή την τροπολογία, καθώς φαίνεται ότι βγάζει το ταμείο από το οξύ αδιέξοδο στο οποίο έχει περιέλθει εξαιτίας του νόμου Κατρούγκαλου πριν από ενάμιση χρόνο και της αδράνειας ενδιάμεσα της Κυβέρνησης, διατηρώντας, όμως, τις επιφυλάξεις μας για το μακροπρόθεσμο. Πρέπει να βρεθεί μια οριστική λύση.

Ευχαριστώ.