Τοποθέτηση Φώφης Γεννηματά, Προέδρου του ΠΑΣΟΚ και Eπικεφαλής της Δημοκρατικής Συμπαράταξης, στην Προσύνοδο των Ευρωπαίων Σοσιαλιστών ηγετών στις Βρυξέλλες

 

Χθες ήταν η ημέρα της γυναίκας.

Θηλυκό η Ευρώπη, γιατί δεν την ερωτεύονται, γιατί δεν την αγαπούν;

Το είπε ο Ντελόρ με βεβαιότητα αλλά δεν μας είπε το γιατί, και πρέπει εμείς να βρούμε τις απαντήσεις.

Η Ευρώπη βρίσκεται σήμερα σε κρίσιμο σταυροδρόμι.

Η Ευρώπη πρέπει να γίνει ξανά ελκυστική.

Για να συμβεί αυτό πρέπει πριν απ’ ’όλα να ανατραπούν οι συντηρητικές πολιτικές και να σταματήσει η πολιτική της λιτότητας. Είπε προηγουμένως ο κ. Τσίπρας ότι «δεν φταίει για όλα ο κ. Σόιμπλε» και είναι η πρώτη φορά που τον ακούω να το λέει αυτό. Όλοι γνωρίζουμε τις ευθύνες του κ. Σόιμπλε, αλλά οι πολίτες και οι ιδιαίτερα οι πολίτες στην Ελλάδα που ζουν 7 χρόνια σε βαθιά λιτότητα, χωρίς να έχουνε αυτή τη στιγμή προοπτική εξόδου από την κρίση, περιμένουν να ακούσουν από τους Ευρωπαίους Σοσιαλιστές ότι υπάρχει ένας άλλος δρόμος για να παραμείνει κανείς στην Ευρωζώνη, σε αυτή την μεγάλη οικογένεια. Έχει να κάνει με την ανάπτυξη και την απασχόληση, γιατί αυτά πρέπει να έχουμε ως προτεραιότητα στην δική μας ατζέντα.

Να αποκτήσει επιτέλους σάρκα και οστά η κοινωνική Ευρώπη, και να μην είναι απλά μια συζήτηση εδώ μεταξύ μας εδώ, ανταλλαγή χαρτιών και γραφειοκρατίας. Να αποκτήσουμε  ισχυρή φωνή στο παγκόσμιο σύστημα, κοινή εξωτερική πολιτική και άμυνα. Εδώ θα συμφωνήσω με την Φ. Μογκερίνι ειδικά για εμάς, για την Ελλάδα και την Ιταλία παίζει μεγάλο ρόλο  το ζήτημα της εθνικής ασφάλειας στην Ευρωζώνη. Και βεβαίως μια γνήσια, κοινή μεταναστευτική πολιτική. Οι πολίτες να αισθανθούν ότι η Ευρώπη τους προστατεύει πραγματικά.

Με άλλα λόγια η Ευρωπαϊκή Ένωση να έχει τα χαρακτηριστικά μιας πολιτικής Ένωσης και όχι μόνο μιας ενιαία Εσωτερικής Αγοράς.

Όλα αυτά είναι τα πρέπει.

Μπορούμε και πώς θα τα κάνουμε πράξη;

Μπορεί αυτό να γίνει με την ομοιομορφία ή μπορεί να γίνει με την ενότητα; Εκτιμώ ότι για άλλη μια φορά η Ευρώπη αντιδρά με λάθος τρόπο.

Γι αυτό είμαστε εδώ , για να συζητήσουμε αυτή την κατάσταση.

Βλέπω για άλλη μια φορά μπροστά μου απειλητικό το  έλλειμμα αλληλεγγύης.

Το οποίο με τη σειρά του μας οδηγεί σε έλλειμμα εμπιστοσύνης των πολιτών προς την Ευρώπη, αφήνοντας τους πιο ευάλωτους στην ακροδεξιά ρητορική και τον ευρωσκεπτικισμό.

Ο Κοινός μας  στόχος , νομίζω πως έχουμε συμφωνήσει ότι είναι η ευημερία των πολιτών.

 

Μέσα σε αυτό το πλαίσιο για μένα προκύπτουν ερωτήματα:

1. Εθνική ασφάλεια

Σε μια Ευρώπη πολλών ταχυτήτων χάνεται η δυνατότητα συμμαχιών από τις οποίες κερδίζουμε όλοι.

Συμμαχίες μόνο με τις χώρες του Νότου, έναντι ενός ισχυρού club των χωρών του Βορρά θα οδηγήσει πιο γρήγορα στην αποσύνθεση της ΕΕ – ίσως γρηγορότερα απ’ ότι περιμέναμε.

 

2. Ενότητα ή ομοιομορφία

Πώς διασφαλίζεται η ενότητα, αν προχωρήσουμε σε ένα στενό πυρήνα στον οποίο θα συμμετέχουν μόνο χώρες με ίδια οικονομικά μοντέλα;

 

3. Ευελιξία

Θα υπάρχουν ασφαλιστικές δικλείδες ώστε να μπορεί μια χώρα να μετακινηθεί από ένα κύκλο στον άλλο σε μια Ευρώπη πολλών ταχυτήτων;

Θυμίζω ότι οι συνθήκες προβλέπουν ενισχυμένη συνεργασία. Την ξεχνάμε; Την εγκαταλείπουμε; Την ενταφιάζουμε; Η γνώμη μου είναι ότι αυτό προφανώς δεν πρέπει να συμβεί.

Είναι η ώρα αποφάσεων για τους Ευρωπαίους Σοσιαλιστές να σηκώσουμε την σημαία για την πολιτική ενοποίηση της Ευρώπης, κόντρα στις συντηρητικές λογικές του Λαϊκού  Κόμματος. Να διαμορφώσουμε μια δική μας δημοκρατική ατζέντα, ώστε η Ευρώπη να παραμείνει ένα σύστημα αλληλεγγύης, συνοχής, σύγκλισης, αναδιανομής μαζί με μια ανταγωνιστική οικονομία της ανάπτυξης και της απασχόλησης.