ΑΡΘΡΟ
ΜΙΧΑΛΗ ΚΑΡΧΙΜΑΚΗ
ΓΡΑΜΜΑΤΕΑ ΕΘΝΙΚΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ ΤΟΥ ΠΑΣΟΚ
ΣΤΗΝ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΠΑΡΑΣΚΗΝΙΟ
Είναι σκόπιμο πριν απαντήσουμε στο πώς φτάσαμε «έως εδώ» να δούμε πρώτα, ποιο είναι το «εδώ». Πού βρισκόμαστε σήμερα.
Πριν δύο μέρες εγκρίθηκε η εκταμίευση και της 6ης δόσης, που ήταν και το πρώτο στάδιο της στοχοθεσίας αυτής της κυβέρνησης. Της κυβέρνησης Παπαδήμου.
Σήμερα, έχουμε μπροστά μας και συγκεκριμένα στις αρχές της ερχόμενης εβδομάδας, την ψήφιση του προϋπολογισμού.
Ενός προϋπολογισμού που προβλέπει σημαντική πρόοδο στη δημοσιονομική προσαρμογή αφού θα μειώσει την ύφεση στο -2,8%, προβλέπει περαιτέρω αύξηση των εξαγωγών και μείωση του ελλείμματος γύρω στο 5,5%, ενώ προβλέπει και πρωτογενές πλεόνασμα στο 1,1%.
Η στοχοθεσία, λοιπόν, αυτής της κυβέρνησης, όπως φυσικά και της προηγούμενης, είναι η συνέχιση της εφαρμογής του ισχύοντος προγράμματος βελτίωσης των οικονομικών δεικτών. Είναι η ολοκλήρωση του αναθεωρημένου προγράμματος οικονομικής προσαρμογής, το οποίο θα προκύψει και θα συναρτάται με τη χρηματοδότηση που θα λάβουμε. Είναι, όμως και η εφαρμογή των προγραμμάτων αυτών.
Όπως καταλαβαίνουμε, η θητεία αυτής της κυβέρνησης συνδέεται άμεσα με την πιο κρίσιμη φάση του ελληνικού οικονομικού έπους, που διερχόμαστε εδώ και δύο χρόνια.
Η κυβέρνηση Παπαδήμου, είναι το μέσο για να περάσει η χώρα μέσα απ' αυτή την κρίσιμη στενωπό που θα την οδηγήσει στην ανάπτυξη, σε συνθήκες, όμως, πολιτικής και κοινωνικής νηνεμίας, οι οποίες είναι απαραίτητες όσο ποτέ.
Και αυτή η κυβέρνηση, αυτή η δυνατότητα, δεν θα υπήρχε, εάν ο Γιώργος Παπανδρέου δεν είχε επιδείξει την ορατή σε όλους μας, πολιτική ευρύτητα να αποχωρήσει από την πρωθυπουργία προτείνοντας ένα πρόσωπο κοινής αποδοχής και διεθνούς κύρους.
Είναι, όμως, σκόπιμο να τονίσω ότι για να επιτευχθεί αυτή η αίσθηση σύμπνοιας και η έλλειψη κοινωνικών αναταραχών και προπηλακισμών που σημάδευαν την προηγούμενη περίοδο, ήταν ανάγκη να αναλάβουν το κόστος του να πουν την αλήθεια τα άλλα δύο κόμματα της κυβέρνησης. Να αναγκαστούν να ομολογήσουν στον ελληνικό λαό, αυτό που πραγματικά πρέσβευαν και όχι αυτό που κομματικά τους συνέφερε να λένε και που έλεγαν επί δύο χρόνια. Κάτι που τελικά αναγκάστηκαν να κάνουν τώρα, αυτοδιαψευδόμενοι.
Και αν αποπειραθούμε να δώσουμε μια μεγαλύτερη χρονική διάσταση στο ερώτημα «πώς φτάσαμε έως εδώ», δεν θα απέφευγα να υπενθυμίσω ότι όταν η Ευρώπη και όλος ο κόσμος δεν είχε καλά-καλά βγει από την δίνη της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης, η Ελλάδα βρέθηκε να είναι εγκαταλειμμένη.
Χωρίς ούτε καν μία στοιχειώδη διαχείριση. Με μία οικονομία σε ύφεση και μάλιστα σε περίοδο που δεν υπήρχε λιτότητα. Με το χρέος διπλασιασμένο σε χρόνο που θα συνιστούσε παγκόσμιο ρεκόρ (5,5 χρόνια), με το έλλειμμα ανεξέλεγκτο και με μια κυβέρνηση να ξεμπροστιάζεται για τα ψέματά της.
«Στο 4- 4,5% το έλλειμμα» έλεγε ο κ. Σαμαράς το Μάη του 2009 «και η οικονομία μας θωρακισμένη».
Τελικά, το έλλειμμα ήταν 16%, όπως και αυτές τις μέρες η EUROSTAT, ξαναεπισημαίνει επανερχόμενη με έμφαση.
Παρ' όλα αυτά, η χώρα χάρη στον αγώνα του Παπανδρέου, παραμένει όρθια διεκδικώντας ένα καλύτερο μέλλον και αυτό μόνο έχει σημασία.