ΟΜΙΛΙΑ
ΠΕΤΡΟΥ ΕΥΘΥΜΙΟΥ
ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΕΥΤΙΚΟΥ ΕΚΠΡΟΣΩΠΟΥ ΤΟΥ ΠΑΣΟΚ
ΚΑΤΑ ΤΗ ΣΥΖΗΤΗΣΗ ΣΤΗ ΒΟΥΛΗ
ΤΟΥ Σ/Ν ΤΟΥ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥΡΙΣΜΟΥ
«ΡΥΘΜΙΣΕΙΣ ΘΕΜΑΤΩΝ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥΡΙΣΜΟΥ»
Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, δεν υπάρχει αμφιβολία ότι ακούγοντας κανείς τον κ. Τζαβάρα, τον Κοινοβουλευτικό Εκπρόσωπο της Νέας Δημοκρατίας, αποκλείεται να μην τον παρακολουθήσει, ακόμα και αν διαφωνεί.
Οφείλω, όμως, να σημειώσω με αυτήν τη μακρά σχέση που αναπτύσσεται μέσα στο Κοινοβούλιο, ότι ο κ. Τζαβάρας σήμερα μας θύμισε ότι το «γαρ πολύ του έρωτος, γεννά παραφροσύνη», οιονεί παρεκτροπή, θα έλεγα, διότι η αγάπη του στα πράγματα σήμερα τον εισήγαγε στο γλωσσικό παρακράτος, σε παρά φύσιν εργασίες και όλα αυτά, ενώ πιθανότατα όλα όσα ανέφερε να μπορούσαν να οδηγήσουν τη Νέα Δημοκρατία σε μία μεγαλύτερη αυτοσυγκράτηση.
Από τα είκοσι πέντε άρθρα αυτού του νομοσχεδίου, τα είκοσι αναφέρονται σε κάτι πολύ απλό, σε βελτιώσεις συνθηκών που αντιμετώπισε η Κυβέρνηση μόλις ανέλαβε την εξουσία, από την πολύ απλή φράση ότι η Νέα Δημοκρατία τα είχε κάνει θάλασσα, με τέτοιο τρόπο που να πρέπει να μπουν οι υποθέσεις σε μία τάξη.
Τα είκοσι άρθρα αναφέρονται σε συγκεκριμένα κενά, παραλείψεις, επιλογές, οι οποίες δημιουργούν μείζονα θέματα διαχείρισης του κρίσιμου τομέα του πολιτισμού και τουρισμού, έτσι ώστε αν ξεκινάγαμε από αυτήν την απλή παραδοχή, ότι τα έκανε μία κυβέρνηση θάλασσα και μία κυβέρνηση άλλη τολμηρά και καθαρά λέει ότι πρέπει να τελειώσουμε με μία σειρά ζητήματα, πιθανότατα και η κριτική που σήμερα ακούστηκε να ήταν πιο προσεκτική, ειδικά δε, αν σκεφθούμε μια πιο απλή παροιμία, πολύ διαυγή, ότι «στο σπίτι του κρεμασμένου, δεν μιλάνε για σχοινί». Δεν μπορεί η Νέα Δημοκρατία να ελέγχει την Κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ για την ανάγκη να νοικοκυρευτεί η ΕΡΤ. Μιλάμε πάντα για την παθολογία της ΕΡΤ. Αλλά δεν μπορεί να μιλάς για την παθολογία, ξεχνώντας ότι το κάθε τι έχει το όριό του και αυτό το όριο στην εξαετία της Νέας Δημοκρατίας ξεπεράστηκε κατά πολύ.
Ούτε μπορούμε να μεμφόμαστε χειρισμούς. Ας θυμηθούμε - και είμαι βέβαιος ότι η δικαιοσύνη θα κάνει το καθήκον της- τι σήμαιναν οι μηχανισμοί προβολής της Ελλάδος μέσω των γραφείων τουρισμού και τι ακριβώς συνέβη με αυτήν τη χρήση του Υπουργείου Τουρισμού ως μέσω επίλυσης άλλου είδους στρατηγικών των στελεχών της Νέας Δημοκρατίας, που εκλήθησαν να αναλάβουν τις ευθύνες τουρισμού και έλυσαν θέματα της εκλογικής τους περιφέρειας, όχι του ελληνικού τουρισμού.
Ούτε μπορούμε να ξεχνάμε συνολικά ότι, εκκρεμότητες που δεν λύνονται -όπως με διαύγεια, καθαρότητα και ευθύνη μίλησε ο Υπουργός- είναι δημιουργημένες από μία μακρά αβελτηρία, που θα έπρεπε τουλάχιστον να έχουν πιο μετρημένο τόνο.
Ας ξεκινήσουμε, λοιπόν, από τις θεμελιώδεις κριτικές. Όλοι, πλην του Κ.Κ.Ε., μίλησαν για αποσπασματικό νομοσχέδιο. Το Κ.Κ.Ε. έχει τη γραμμή του, ότι τίποτα δεν είναι αποσπασματικό, διότι υπάρχει μία συνολική στρατηγική, που την αναλύει κάθε φορά. Σεβαστή άποψη, αλλά μη λειτουργική στην περίπτωσή μας.
Μίλησε όλη η αντιπολίτευση για αποσπασματικό νομοσχέδιο. Ο Υπουργός τοποθετήθηκε πολύ ξεκάθαρα. Τοποθετήθηκε στην επιτροπή και σήμερα δεν αναιρέθηκε η θεμελιώδης σκοπιμότητα αυτού του νομοσχεδίου. Δεν μπορείς να χτίσεις, αν δεν σφραγίσεις τα κενά των θεμελίων σου.
Πώς μπορεί να ασκήσεις πολιτική, όταν στα θεμέλιά σου έχεις σαθρά εδάφη και έχεις γιγάντια κενά, που κανένα οικοδόμημα -αν δεν επιλύσεις αυτά τα θεμελιώδη- δεν μπορεί να χτιστεί;
Ξεκαθαρίζουμε, λοιπόν -και το λέμε με τεράστια ευθύνη απέναντι σε όλους όσοι εμπλέκονται, συμπλέκονται και αναμένουν από το Υπουργείο Πολιτισμού μια μείζονα πολιτική- ότι αυτό το νομοσχέδιο είναι η κάλυψη των κενών, που δεν θα επέτρεπαν ποτέ μια οποιαδήποτε μείζων πολιτική να είναι επιτυχής, εάν δεν έχει τα αντίστοιχα εργαλεία. Και φυσικά ονοματισμένα, συγκεκριμένα και μετρημένα προτείνονται λύσεις, θεμελιώνονται απαντήσεις και στα περισσότερα η καλή πίστη αναγνωρίζει ότι είναι προτάσεις λειτουργικές, προτάσεις αναγκαίες, στις οποίες εγώ θα αναγνώριζα τουλάχιστον πράγματι μια επιλογή στην οποία κυριαρχεί το κριτήριο της αποτελεσματικότητας. Για πράγματα που μυθολογήθηκαν και ενδεχομένως από έλλειψη πληροφόρησης υπήρξε μια έντονη κριτική, υπάρχουν πολύ διαυγείς απαντήσεις.
Κύριε Γεωργιάδη, πήρατε συγκεκριμένη απάντηση, γιατί η ερώτησή σας ήταν ορθή. Δεν δημιουργείται ένα νέο καθεστώς προνομιούχων με το σχήμα του νέου Διοικητικού Συμβουλίου του Διευθύνοντος Συμβούλου. Δεν θα υπάρχει η γνωστή μεθοδολογία της έγερσης αξιώσεων, διότι ξεκάθαρα μιλάμε για ένα δημόσιο οργανισμό, ο οποίος πολύ καθαρά επίσης -παραξενεύομαι που από τον κ. Τζαβάρα δεν κατανοήθηκε- φυσικά είναι μέτοχος του δημοσίου και του Υπουργείου Οικονομικών, από την ώρα που θέλουμε την ΕΡΤ δημόσιο οργανισμό. Είναι απόλυτα σαφές.
Και είναι απόλυτα σαφές ότι δεν θα δημιουργηθεί μια νέα στρατιά προνομιούχων, που αν τυχόν διακοπεί αυτή η σχέση με το δημόσιο οργανισμό, θα εγείρουν απαιτήσεις για δυσθεώρητα ποσά, που είδαμε να καταβάλλονται σε ανάλογα συμβόλαια με τα golden boys της Νέας Δημοκρατίας. Όχι «χρυσά παιδιά» δεν επιτρέπει ο ελληνικός λαός, ούτε ασημένια, ούτε τίποτα. Ανθρώπους με ευθύνη, με αφοσίωση, εφόσον καλούνται στο δημόσιο. Εάν θέλουν να σταδιοδρομήσουν επιτυχώς, υπάρχει ο ιδιωτικός τομέας και καλοπροαίρετα τους ευχόμαστε κάθε επιτυχία. Εάν προσέλθουν, όμως, στο δημόσιο, θα προσέλθουν με συγκεκριμένους κανόνες υπηρέτησης μιας κρίσιμης δημόσιας λειτουργίας, όπως είναι η ποιότητα στην ενημέρωση ή η αναβάθμιση του ελληνικού τουρισμού.
Επομένως, θα έλεγα ότι επειδή η μεγάλη πλειοψηφία των θεμάτων υπάγεται με αυτή τη διαύγεια στις λειτουργικές απαντήσεις σε προβλήματα που το Υπουργείο κληρονόμησε, μπορούμε να εστιάσουμε την κριτική μας μόνο σε ό,τι πράγματι θα μπορούσε να βελτιωθεί και όχι σε ό,τι βελτιώνει τα κακώς κείμενα που κληρονομήσαμε.
Υπάρχουν δύο σημεία αιχμής. Το ένα σημείο αιχμής είναι η φοβερή κριτική που ασκήθηκε για την υποτιθέμενη παρέμβαση του ΠΑΣΟΚ στο δικαίωμα της απεργίας. Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, ας τελειώσει αυτή η χρήση των συμβόλων σε αυτήν την Αίθουσα και ας δούμε ο καθένας με πνεύμα ευθύνης απέναντι στον ελληνικό λαό τι ακριβώς είναι αυτό το άρθρο και γιατί αυτό το άρθρο δεν έπρεπε να υπάρχει καν.
Είναι δυνατόν να αμφισβητούμε εδώ μέσα -άκουσα ως μομφή ότι αναφέρθηκε σε αυτό ο Υπουργός και άλλες πτέρυγες της Βουλής- ότι είναι η βαριά βιομηχανία της χώρας ο τουρισμός; Είναι η βαριά βιομηχανία της χώρας, όταν 20% του Ακαθάριστου Εγχώριου Προϊόντος, 1 στα 5 ευρώ που παράγει αυτή η χώρα, βγαίνει από τον τουρισμό. Είναι δυνατόν να λέμε ότι η κυβερνητική πολιτική είναι φτιαγμένη για τους μεγαλοεπιχειρηματίες του τουρισμού; Δηλαδή μπορεί να υπάρξει τουρισμός χωρίς πετυχημένες τουριστικές επιχειρήσεις; Πώς είναι δυνατόν;
Να εξηγήσει κάποιος στον ελληνικό λαό ότι θα κλείνουμε τις επιχειρήσεις -και όταν λέμε «επιχείρηση» στον τουρισμό, εννοούμε και τον αγροτικό τουρισμό, εννοούμε δηλαδή και την επιχείρηση ενός ανθρώπου που δίνει το σπίτι του για να έχει αγροτουρισμό, αυτή είναι η αγροτική επιχείρηση, από τους μεγαλοξενοδόχους ως τον αγροτικό τουρισμό- και να πούμε σε αυτούς τους ανθρώπους: «Δεν χρειάζεται να είσαι πετυχημένος. Πρέπει να κλείσεις, διότι μείζονες σκοπιμότητες επιβάλλουν να μη θεωρείσαι παραγωγικός, διότι η Κυβέρνηση λέει ψέματα ότι είσαι το 20% του Ακαθάριστου Εγχώριου Προϊόντος».
Αυτή είναι η πραγματικότητα της χώρας και ο τουρισμός είναι ένα προϊόν ευπαθές. Σε οποιοδήποτε Τ.Ε.Ι. Τουριστικών Επαγγελμάτων πάει οποιοσδήποτε συνάδελφος θέλει να ενημερωθεί, υπάρχει ένας παγκόσμιος κανόνας. Ο τουρισμός είναι η ιστορία που ο δυσαρεστημένος πολίτης που γυρίζει στη χώρα του -έρχεται ένας Γερμανός και υφίσταται αυτά που μπορεί να υποστεί κάποιος στη χώρα μας- θα διώξει επτά. Θα πάει στο γραφείο του, στην επιχείρησή του, στο σπίτι του και επτά άνθρωποι που θα ήθελαν να έρθουν στην Ελλάδα δεν θα έρθουν. Ο ευχαριστημένος θα φέρει έναν, γιατί δυστυχώς παγκόσμια υπάρχει ο νόμος ότι το κακό νόμισμα διώχνει το καλό. Πιο γρήγορα προχωράει παντού το κακό απ' ό,τι προχωράει το θετικό.
Τι θέλουμε λοιπόν; Να έχουμε στην πιο ευαίσθητη βαριά βιομηχανία όντως της χώρας ανθρώπους δυσαρεστημένους, που να γυρίζουν στη χώρα τους και να μέμφονται τη δική τους επιλογή να έρθουν στη δικιά μας χώρα ή θέλουμε ανθρώπους, όχι γιατί υπάρχει το φιλότιμο, υπάρχει η ανάγκη να ξέρουν ότι ο άνθρωπος που έρχεται σε αυτή τη χώρα είναι ένας άνθρωπος εργαζόμενος στη χώρα του που το πιο πολύτιμο πράγμα είναι οι τρεις, τέσσερις, πέντε, δεκαπέντε ημέρες που έχει να έρθει εδώ, που πρέπει να ζήσουν αυτή τη χώρα αντάξια των προσδοκιών τους; Όταν έρχεται ο Ιάπωνας να δει την Ακρόπολη, πώς μπορούμε να του απαγορεύσουμε να δει την Ακρόπολη, ταξιδεύοντας είκοσι δύο ώρες για να έρθει από την Ιαπωνία στην Ελλάδα; Τι επιχείρημα υπάρχει γι' αυτό; Δεν γίνονται αυτά τα πράγματα.
Θα έπρεπε όλοι να σεβόμαστε ότι στην πιο αιχμηρή, παραγωγική διαδικασία της χώρας, που είναι ο τουρισμός, δεν πρέπει καν να είμαστε στο σημείο να εισάγουμε τέτοιο νόμο. Είναι δείγμα ότι δεν έχουμε ακόμη την ωρίμανση και την αυτοσυνείδηση πως πρέπει να μπορούμε να συνδυάζουμε τα πάντα, τις διεκδικήσεις μας που δεν είναι απλά συνταγματικές. Είναι ζωτική ανάγκη η χώρα να μπορεί να οργανώνει τη διεκδίκησή της, αλλά δεν μπορεί η διεκδίκηση να είναι ένα είδος κανιβαλικής σχέσης ανάμεσά μας.
Το νομοσχέδιο έρχεται να καλύψει το κοινό συμφέρον. Τίποτε άλλο! Ούτε να υπονομεύσει την απεργία, ούτε να μειώσει το συνταγματικό δικαίωμα. Έρχεται να πράξει το αυτονόητο, που έπρεπε ο ελληνικός λαός να το διαφυλάσσει σε όλες τις εκφράσεις του, συνδικαλιστικές και κομματικές. Και ώσπου να γίνει αυτό, θα υπάρχει ο νόμος, ακριβώς γιατί πρέπει να διαφυλαχθεί ο τουρισμός, την ώρα που ο διεθνής
ανταγωνισμός οξύνεται και ακόμη περισσότερο οξύνεται στη γειτονιά μας, από τις δαλματικές ακτές έως τις τουρκικές.
Γι' αυτό, λοιπόν, αντί μεγάλες ρητορικές, ας ξαναπιάσουμε το νήμα των υπεύθυνων στάσεων που περιλαμβάνουν πριν από όλα τα δικαιώματα και πριν από όλα το δικαίωμα στην απεργία και περιλαμβάνουν κατ' ουσία την προστασία του δικαιώματος στην εργασία, που είναι αυτό που θέλει να προστατεύσει και η πράξη της απεργίας. Και εάν καταργήσεις την εργασία του 20% του ελληνικού λαού, δεν ξέρω τι άλλο νόημα θα έχει οποιαδήποτε ρητορική ανάμεσά μας.
Γι' αυτό, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, το νομοσχέδιο δεν παρουσιάστηκε ούτε ως τομή, ούτε ως μεγάλη κίνηση. Ξεκαθάρισε το Υπουργείο ότι θέλει να δημιουργήσει τη βάση πάνω στην οποία θα έρθει το νομοσχέδιο για τον τουρισμό, θα έρθει το νομοσχέδιο για τον κινηματογράφο.
Επομένως, εκεί μπορούμε ολοκληρωμένα, θεμελιωμένα να μιλήσουμε για τις μεγάλες πολιτικές, που χωρίς τις θεμελιώδεις πολιτικές δεν μπορεί να υπάρξουν παρά μόνο ως ρητορική. Είναι ένα νομοσχέδιο συγκεκριμένο, αποτελεσματικό, για να ξεκινήσουμε να είμαστε στρατηγικοί στα θέματα που χρειάζεται η πατρίδα.
Με αυτή την έννοια το ΠΑΣΟΚ το ψηφίζει ως αναγκαίο -όχι κομματικά- για τη χώρα.
Ευχαριστώ.