ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ
ΧΡΗΣΤΟΥ ΠΑΠΟΥΤΣΗ
ΓΡΑΜΜΑΤΕΑ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΕΥΤΙΚΗΣ ΟΜΑΔΑΣ
ΚΑΙ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΕΥΤΙΚΟΥ ΕΚΠΡΟΣΩΠΟΥ ΤΟΥ ΠΑΣΟΚ
ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΣΥΖΗΤΗΣΗ ΕΠΕΡΩΤΗΣΗΣ ΒΟΥΛΕΥΤΩΝ ΤΟΥ ΛΑΟΣ
ΓΙΑ ΤΙΣ ΕΠΙΘΕΣΕΙΣ ΣΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ
ΣΤΗ ΒΟΥΛΗ
Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι,
Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι το κεντρικό συμπέρασμα της σημερινής συζήτησης στο οποίο στάθηκε τόσο ο υπουργός οικονομικών ο κ.Παπακωνσταντίνου, όσο και μόλις προηγουμένως ο πρόεδρος του ΛΑΟΣ ο κ.Καρατζαφέρης, αλλά και οι συνάδελφοι βουλευτές του ΛΑΟΣ που πήραν το λόγο, είναι ότι αποτελεί επιτακτική ανάγκη για τη χώρα να δώσουμε μία αποφασιστική μάχη ενάντια στην ιδεολογία της κοινωνίας του φόβου και κυρίως να ηττηθεί η ψυχολογία της ήττας. Αυτή η οποία κυριεύει και κυριαρχεί στην ψυχή του έλληνα, στις υγιείς δυνάμεις της κοινωνίας και της οικονομίας μας που επιδιώκουν ένα καλύτερο αύριο για την πατρίδα και για την ελληνική οικονομία.
Θέλω να σταθώ ιδιαίτερα όμως στην ευρωπαϊκή διάσταση της επερώτησης των συναδέλφων του ΛΑΟΣ. Πρώτα απ΄όλα είναι εξαιρετικά επίκαιρη η επερώτηση δεδομένου ότι είναι μια συζήτηση η οποία γίνεται ακριβώς μέσα στην περίοδο των μεγάλων συζητήσεων στην Ευρωπαϊκή Ένωση και διότι μας δίνει τη δυνατότητα να θέσουμε τα πράγματα εκεί που ακριβώς βρίσκονται. Η αλήθεια είναι ότι πολύ πριν τις εθνικές εκλογές ο Πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ τότε και πρωθυπουργός σήμερα της χώρας κ.Γιώργος Παπανδρέου έθεσε επανειλημμένα το θέμα της αδυναμίας του ευρωπαϊκού νομισματικού συστήματος και του κενού της Συνθήκης της Ευρωπαϊκής Ένωσης όσον αφορά την ανάληψη πρωτοβουλιών για την υποστήριξη τόσο της ευρωζώνης, τόσο του συστήματος, όσο και των κρατών που αντιμετωπίζουν προβλήματα δημοσιονομικού χαρακτήρα σε περιόδους ύφεσης. Από πολύ νωρίς, πολλοί ήταν εκείνοι, οι οποίοι είχαν εντοπίσει αυτή την αδυναμία, δεδομένου ότι η Συνθήκη της ΕΕ, η Συνθήκη του Μάαστριχτ της εποχής εκείνης, δεν έλαβε υπ'όψιν της αυτόν ακριβώς τον παράγοντα. Ότι μπορεί να μην είναι μόνιμα αναπτυξιακή η διαδικασία, ότι μπορεί να μην είναι πάντα εύφορες οι κοιλάδες και παχιές οι αγελάδες, αλλά μπορεί να υπάρχει ύφεση, όπως υπάρχει τώρα, και μπορεί να υπάρχει κρίση. Και μπορεί να υπάρχουν και κερδοσκοπικές επιθέσεις εναντίον του ευρώ δεδομένου ότι ο νομισματικός ανταγωνισμός - και για να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους, εννοούμε ποιο θα είναι το νόμισμα το οποίο θα κερδίσει τις καρδιές των ανθρώπων, των τραπεζών και των οικονομιών της Νοτιοανατολικής Ασίας, γιατί περί αυτού πρόκειται, ποιος θα κερδίσει δηλαδή τα συναλλαγματικά αποθέματα, το δολάριο ή το ευρώ, αυτός είναι ο μεγάλος αγώνας - αυτός ο αγώνας θα έπρεπε κάποτε να κερδηθεί υπέρ του ευρώ. Αλλά όσο δεν κερδίζεται και όσο ο αγώνας διαρκεί, θα πρέπει η ίδια η Ευρώπη να θωρακίζεται. Η Ευρώπη λοιπόν είναι αθωράκιστη. Η Ελλάδα χρησιμοποιείται ως ένα πειραματόζωο αυτή την περίοδο. Αν η Ελλάδα γονατίσει, η επόμενη χώρα που θα γονατίσει θα είναι η Ισπανία. Και αν γονατίσει η Ισπανία, γονάτισε η Ευρωπαϊκή Ένωση, γονάτισε το ευρώ, γονάτισε το ευρωπαϊκό νομισματικό σύστημα.
Γι΄αυτό, το ζήτημα δεν είναι καθαρά εθνικό ούτε καθαρά οικονομικό. Είναι βαθύτατα πολιτικό, αφορά το σύνολο της Ευρωπαϊκής Ένωσης, αφορά την δυνατότητα της Ευρώπης να προχωρήσει στο μέλλον και κυρίως αφορά την ίδια την ΕΕ, η οποία πρέπει να κάνει την αυτοκριτική της για το γεγονός ότι λείπουν εκείνα τα πολιτικά ανακλαστικά και δυστυχώς και οι ηγεσίες εκείνες, οι οποίες θα μπορούσαν να πάρουν αντίστοιχες πρωτοβουλίες. Δεν μπορώ να διανοηθώ έχοντας ζήσει την Ευρωπαϊκή Ένωση σε διαφορετικές φάσεις, σε διαφορετική πορεία, δεν μπορώ να διανοηθώ ότι σε περιόδους του Μιττεράν ή του Χέλμουτ Κολ ή του Ανδρέα Παπανδρέου ή του Φελίππε Γκονζάλες ή του Ζακ Ντελόρ στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή, ότι θα υπήρχε η σημερινή αμηχανία που βλέπει κανείς στους ευρωπαίους ηγέτες, οι οποίοι, ενώ ο Γιώργος Παπανδρέου συνεχίζει να επιμένει σε αυτό το θέμα, κάνουν πως δεν καταλαβαίνουν. Κάνουν πως δεν αντιλαμβάνονται. Κάνουν πως δεν γνωρίζουν ότι η Συνθήκη της Ευρωπαϊκής Ένωσης είναι εκείνη που περιγράφει ότι ο βασικός για την οικοδόμηση της Ευρωπαϊκής Ένωσης είναι η κοινοτική αλληλεγγύη. Όχι μόνο στα πολιτικά όργανα, αλλά και στα οικονομικά όργανα. Είναι η ίδια η Συνθήκη που επιβάλλει την άμεση αλληλοβοήθεια των κρατών. Η αλήθεια όμως είναι κ.Πρόεδρε, όπως πολύ καλά γνωρίζετε γιατί παρακολουθούσατε εκ του σύνεγγυς αυτές τις διαδικασίες, ότι η Γερμανία έχει βαρύτατες ευθύνες για το γεγονός ότι επιδίωξε και επέμενε να υπάρχει το σημερινό καθεστώς όσον αφορά την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, δηλαδή πλήρης ανεξαρτησία της ΕΚΤ, και κυρίως ήταν εκείνη η οποία αρνήθηκε αυτό στο οποίο αναφέρθηκε και ο υπουργός προηγουμένως ο κ.Παπακωνσταντίνου, το ευρωπαϊκό νομισματικό ταμείο το οποίο θα μπορούσε να αναλάβει τέτοιο ρόλο. Η Γερμανία ήταν εκείνη η οποία είχε τη βασική αντίδραση την εποχή εκείνη.
Το αποτέλεσμα είναι ότι σήμερα, σήμερα που είναι ανάγκη για την ίδια την Ευρωπαϊκή Ένωση, για την ίδια την ευρωζώνη, όχι μόνο να βρεθεί άμεσα ο μηχανισμός αυτός, κι εγώ ρίχνω μια ιδέα κύριε υπουργέ: ας αναζητήσουμε τη λύση στο άρθρο 122 της Συνθήκης. Εκεί που μπορεί με μία διευρυμένη διασταλτική ερμηνεία να δοθεί η δυνατότητα για να δημιουργηθεί η νομική βάση για τη δημοσιονομική υποστήριξη της χώρας μας. Αυτή είναι μία απάντηση σε όσους επιμένουν - αυτό λέει και η Γερμανία - ότι δεν υπάρχει η δυνατότητα της σωτηρίας, ότι δεν υπάρχει η δυνατότητα για την Ευρωπαϊκή Ένωση της άμεσης βοήθειας. Αλήθεια λένε σ'αυτό. Αλλά την ίδια στιγμή το άρθρο 122 προβλέπει ότι για έκτακτες περιπτώσεις και κυρίως για γεγονότα τα οποία θίγουν μία χώρα, την οικονομία μίας χώρας, και τα οποία είναι εκτός ελέγχου της ίδιας της χώρας, όπως είναι στην προκειμένη περίπτωση, εκεί υπάρχει η δυνατότητα. Βεβαίως, τότε ο ευρωπαϊκός νομοθέτης και τα εθνικά κοινοβούλια που συμφωνήσανε με τη Συνθήκη, μπορεί να προέβλεπαν άλλο πράγμα, μπορεί να προέβλεπαν πολέμους, μπορεί να προέβλεπαν άλλα βίαια γεγονότα, όμως η οικονομία και η κοινωνία εξελίσσεται και πράγματι σήμερα οι κερδοσκοπικές επιθέσεις εναντίον του ευρώ και όχι της Ελλάδος είναι γεγονότα που δεν μπορούν να ελεγχθούν ούτε από την Ελλάδα ούτε και από καμία άλλη χώρα. Γι'αυτό ακριβώς υπάρχει η ανάγκη της πιο καλής και πιο δυνατής συνεργασίας όλων των πολιτικών δυνάμεων εδώ στην Ελλάδα, όλων των υγιών δυνάμεων της ελληνικής κοινωνίας και ταυτόχρονα όλων εκείνων, οι οποίοι πράγματι μπορούν να δώσουν τη μάχη σε ευρωπαϊκό επίπεδο, ούτως ώστε να προβάλλουμε αυτή την αλήθεια, γιατί είναι μία καθαρή, ευρωπαϊκή αλήθεια και δεν είναι καθόλου μία ελληνική μόνο αλήθεια. Είναι ευρωπαϊκή αλήθεια γιατί αφορά μια μεγάλη αδυναμία της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του μέλλοντος της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Από εκεί και πέρα, βεβαίως εμείς, βεβαίως η χώρα πρέπει να διορθώσουμε και να νοικοκυρέψουμε τα του οίκου μας. Με τα πιο αυστηρά μέτρα τα πιο δίκαια μέτρα, να προχωρήσουμε μπροστά, να διαμορφώσουμε τις καλύτερες δυνατές προϋποθέσεις ούτως ώστε να μην επιτρέπουμε σε κανέναν να χρησιμοποιεί τις δικές μας παθογένειες, τις παθογένειες της ελληνικής οικονομίας των προηγούμενων χρόνων, του βάρους του παρελθόντος ως ανασταλτικό παράγοντα για τις όποιες λύσεις μπορούν να ενισχύσουν το δικό μας μέλλον, αλλά και το μέλλον της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Σας ευχαριστώ πολύ.