ΟΜΙΛΙΑ
ΓΙΑΝΝΗ ΜΙΧΕΛΟΓΙΑΝΝΑΚΗ
ΜΕΛΟΥΣ ΤΟΥ ΕΘΝΙΚΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ ΤΟΥ ΠΑΣΟΚ
ΣΤΗ ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΗ ΤΟΥ ΕΘΝΙΚΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ ΤΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ
ΣΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ
ΣΑΒΒΑΤΟ 20 ΜΑΡΤΙΟΥ 2010
Συντρόφισσες και σύντροφοι, να ξεφύγουμε από την κρίση. Ούτε συζήτηση ότι πλέον είναι συνειδητοποιημένο αίτημα και το διαπιστώνουμε όλοι, πόλεμος. Όμως στον πόλεμο ή τουλάχιστον σε όλους τους πολέμους που έχουν γίνει μέχρι τώρα από την ιστορία τουλάχιστον έχει βρεθεί ότι χάνονται η συντριπτική πλειοψηφία αυτών όταν δεν υπάρχουν εφόδια και τα εφόδια σε έναν πόλεμο είναι 2-3 χαρακτηριστικά: τρόφιμα, φάρμακα, καύσιμα, τρόφιμα, αρχές σκληρές.
Το ζήτημα όμως είναι τι δείχνει η πυξίδα. Δείχνει ανακατανομή πλούτου; Σε πολλά ναι. Φορολογία μεγάλη στην ιδιοκτησία, τουλάχιστον 10 φορές από την προηγούμενη, δείχνει ότι πηγαίνει αριστερά. Το 20% της Εκκλησίας, το 15% των εξωχώριων, η έκτακτη εισφορά του 1% στις 100.000,00 €, το 45% πάνω από 100.000,00 €, η αύξηση του φόρου σε ακίνητα πάνω από 5 εκατομμύρια € με αύξηση του συντελεστή στο 2%, οι ειδικοί φόροι στα ακριβά αυτοκίνητα, το 2% στα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης και τα τεκμήρια διαβίωσης που αναδεικνύουν τον πλούτο, αυτά τα εννέα σημεία πράγματι έχουν ανακατανομή πλούτου προς τα αριστερά. Είναι κάτι το οποίο φαίνεται, ό,τι και να πούμε για σκληρά και άδικα, δείχνουν όμως ότι υπάρχει μια χημειοταξία που δείχνει προς προοδευτική κατεύθυνση.
Τα καθυστερήσαμε; Μα θα απαντήσουμε ότι τα καθυστερήσαμε, αν απαντούσαμε στα εξής τρία ερωτήματα: Πρώτον, ζητήσαμε ψήφο να βγούμε στις εκλογές για να επιβάλουμε τέτοια μέτρα; Ποιος βρίσκεται εδώ σύντροφος ο οποίος θα πει ναι; Κανείς. Άρα δεν ζητήσαμε ψήφο για να τα βάλουμε τα μέτρα αυτά.
Δεύτερον, καταθέσαμε αμέσως προϋπολογισμό, αυτό τον τρίποδα με το σταθερότητα στο πρόγραμμα και στις αρχές του Φλεβάρη με επιπρόσθετα μέτρα; Ναι. Μα ήταν ήδη τρίμηνο - τετράμηνο, 12 εβδομάδες, τι περισσότερο να κάναμε.
Τρίτον, έπρεπε να πείσουμε τους εταίρους πρώτα. Όταν το πρωτοείπαμε αυτό φάνηκε ότι ήταν ρητορικό. Σήμερα όμως γνωρίζουμε ότι δεν είναι θέμα ρητορείας, αλλά είναι δυστυχώς μια βασική αρχή ανάλυσης για την πολιτική ένωση της Ευρώπης.
Και έρχεται μέσα σε ένα μήνα, έρχεται σε ένα μήνα τα τρία πόδια του ελληνικού κράτους: νέοι πολίτες μετανάστες, έρχεται ο «Καλλικράτης» και θα 'ρθει και ο «Ικτίνος» ο εκλογικός νόμος μετά για να κάνει αυτή τη συμπληγάδα των τριών ποδιών του κράτους. Και εκεί αυτό δεν είναι μία ανατροπή που δείχνει προοδευτική κατεύθυνση, συν ότι στο ασφαλιστικό μαζί με το σώσιμο νοικοκυριών και μικρομεσαίων επιχειρήσεων.
Ε, όλα αυτά δείχνουν ότι σκληρά είναι, είναι όμως σε μια κατεύθυνση που αν μη τι άλλο συμβαδίζει όχι με τις αρχές, αλλά με την ουσία του Σοσιαλισμού, γιατί οι αρχές του Σοσιαλισμού είναι και κάτι άλλο, το να μπορείς να πετύχεις μετά πέρα από τη σταθερότητα και την κοινωνική δικαιοσύνη και το κράτος πρόνοιας, που ακόμα αυτό πράγματι δεν το έχουμε πετύχει.
Σίγουρα προβλήματα υπάρχουν. Ως Γιατρός δεν μπορεί ένα αγγειακό μόσχευμα των 3.500,00 € να το κοστολογεί ένα νοσοκομείο 800,00 €. Δεν μπορεί το 30% των δαπανών για την υγεία να πηγαίνει σε κακοδιοίκηση. Δεν μπορεί να έχουμε 500% υπερτιμολογήσεις. Δεν μπορεί να έχουμε παραδείγματος χάρη στον «ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΜΟ» 3.300% αύξηση των λειτουργικών δαπανών για την υγεία. Να πεδίον λαμπρόν για να πάει η πυξίδα και στην υγεία αριστερά.
Παιδεία. Ούτε συζήτηση ότι η τσάντα στο σχολείο και ότι το πρόγραμμα για τα προσόντα, την τυπική και η άτυπη γνώση είναι μια θεμελιώδης μεταρρύθμιση. Ναι, αλλά όταν κόβουμε εμείς, θα πει ο άλλος, 100 εκατομμύρια από τα νέα προγράμματα ή κόβει η Κυβέρνηση, μειώνει τις δημόσιες επενδύσεις στην υγεία, ε, αυτό θα πει κάποιος δεν είναι πισωγύρισμα; Ε, όχι δεν είναι πισωγύρισμα, αρκεί τα νομοσχέδια τα οποία θα κατατεθούν μετά να δείχνουν πραγματικά ότι πάμε προς μία άλλη κατεύθυνση.
Απασχόληση. Ούτε συζήτηση ότι η επιδότηση των ασφαλιστικών εισφορών στους 65.000 ανέργους που θα βρούνε δουλειά, ούτε συζήτηση ότι τα 400 εκατομμύρια από το ΟΠΑΠ και τα τυχερά παιχνίδια που θα πάνε στην απασχόληση δεν φτάνουν. Δεν είναι το ζήτημα τελικά οικονομίστικο στο να λύσεις την ανεργία, στο να δημιουργήσεις νέες εργασιακές σχέσεις όχι ομηρικές. Αυτό είναι αλήθεια. Ναι, αλλά το ζήτημα είναι το εξής όταν θα έχεις δημιουργήσει φορολογία, ασφαλιστικό και σταθερή εργασιακή σχέση τα επόμενα έρχονται.
Σύντροφοι, ούτε συζήτηση, ότι τα μέτρα αυτά όσο σκληρά και να είναι μπορούν σίγουρα να περπατήσουν, αρκεί να υπάρξουν δύο προϋποθέσεις. Μεταφέρω έναν κόσμο που λέει, ότι ναι στα μέτρα αρκεί να δω δυο πράγματα.
Πρώτον, να δω χειροπέδες και αυτό σημαίνει επιτέλους δικαιοσύνη. Και δεύτερον, να δω πρόσωπα τσαντισμένα επειδή πλήρωσαν επιτέλους τον πλούτο που χρόνια έκλεβαν. Αυτές οι δύο παράμετροι είναι σίγουρα μπροστά μας και θα τις βρούμε μπροστά μας και οι χειροπέδες και τα πρόσωπα τα τσαντισμένα από την ανακατανομή που πρέπει επιτέλους αυτοί να πληρώσουν.
Μια τελευταία πρόταση προς το Προεδρείο. Σίγουρα στον «Καλλικράτη» δεν πρέπει να μείνει ο μαρτυρικός Δήμος χωρίς να βρει και την ουσία ύπαρξής του και την προοπτική του.
Ευχαριστώ πολύ.