(1) Ερωταπαντήσεις για τις σκληρές, αλλά αναγκαίες αποφάσεις για τη σωτηρία της Ελλάδας που ανακοινώθηκαν σήμερα. (2) Οι αποφάσεις μας για τη διάσωση της πατρίδας και την αποφυγή της καταστροφής: άλλες δίκαιες, άλλες σκληρές, αλλά αναγκαίες.
Ποια είναι η κατάσταση που κληρονομήσαμε;
Μία οικονομία στα όρια της χρεοκοπίας, αξιοπιστία ανύπαρκτη
Το δημόσιο χρέος της χώρας έφτασε το 2009 στα 300 δισ. ευρώ. Είναι πολύ πιο πάνω από το ετήσιο εθνικό εισόδημα που φτάνει στα 240 δισ. ευρώ.
Το δημόσιο φέτος πρέπει να βρει πάνω από 100 δισ. ευρώ για να χρηματοδοτήσει τις τακτικές δαπάνες, να πληρώσει τις συντάξεις, μισθούς. Από αυτά πρέπει να δανειστεί περίπου τα μισά.
Από το 2004 στο 2009, τα έσοδα αυξήθηκαν μόλις κατά 10 δισ. ευρώ ενώ οι πρωτογενείς δαπάνες αυξήθηκαν κατά 23 δισ. ευρώ.
Το δημοσιονομικό έλλειμμα εκτοξεύτηκε στα 30 δισ. ευρώ, στο 12,7% του ΑΕΠ, αντί για 6% που διαβεβαίωνε η κυβέρνηση της ΝΔ.
Το 52% των εσόδων πάει σε μισθούς και σε συντάξεις. Το αντίστοιχο ποσοστό το 2004 ήταν 45%.
Το 2004 για επιχορηγήσεις στα Ασφαλιστικά Ταμεία χρειάστηκε να καταβληθούν 6 δις, το 2009 έφτασε στο ποσό των 12 δις ευρώ.
Ποιο ήταν το αποτέλεσμα των εγκληματικών πολιτικών της κυβέρνησης Καραμανλή;
Η Ελλάδα «αδύναμος κρίκος» της Ευρωζώνης, το «πειραματόζωο» διεθνούς κερδοσκοπικού οργίου με στόχο το ευρώ.
Η Ελλάδα, με το που αποκαλύφθηκε, μετά τις εκλογές, η τραγική δημοσιονομική της κατάσταση, βρέθηκε στο επίκεντρο διεθνών κερδοσκοπικών πιέσεων που αφορούν και στη συναλλαγματική διαμάχη ευρώ - δολαρίου.
Η εικόνα της Ελλάδας άρχισε να διασύρεται διεθνώς από επιτήδειους που για τους δικούς τους λόγους βρήκαν την ευκαιρία, μέσω του ελληνικού «αδύναμου κρίκου», να χτυπήσουν την ευρωζώνη. Οι απαράδεκτες προσβολές άγγιξαν ακόμη και τα όρια του ρατσισμού, άγγιξαν ακόμη και ιστορικά μας σύμβολα.
Η αναξιοπιστία στην οποία βύθισε η κυβέρνηση Καραμανλή την Ελλάδα έγινε και αφορμή να είναι αναξιόπιστη ακόμα και η Ευρωπαϊκή Επιτροπή που απολογείται σήμερα για το τι δεν έκανε για να σταματήσει τον κατήφορο της ελληνικής οικονομίας.
Αποτέλεσμα: Σήμερα δανειζόμαστε σε διεθνείς αγορές που απλώς δεν μας πιστεύουν. Τόσο απλά. Και τώρα πια χρειαζόμαστε τη στήριξη των εταίρων μας που για να την παράσχουν θέλουν να πείσουν τους δικούς τους πολίτες -από τους οποίους ζητούν κι αυτοί θυσίες -ότι και οι Έλληνες κάνουν αυτά που πρέπει.
Ποιος είναι ο κίνδυνος που είναι ιστορικό μας χρέος σήμερα να αποφύγουμε;
Η χρεοκοπία και η απώλεια της εθνικής μας κυριαρχίας. Είναι εθνικό μας χρέος να σώσουμε την πατρίδα
Κάθε χρόνο δανειζόμαστε περίπου τα μισά από όσα δαπανούμε. Και κάθε χρόνο δαπανούμε όλο και περισσότερα, ενώ κάθε χρόνο εισπράττουμε όλο και λιγότερα ως ποσοστό του ΑΕΠ. Το αποτέλεσμα είναι οι δανειστές να μας ζητούν όλο και μεγαλύτερα επιτόκια, σε σημείο που ο δανεισμός να κινδυνεύει να γίνει απαγορευτικός.
Σήμερα, όταν δανειζόμαστε 5 δισ. ευρώ, πληρώνουμε 750 εκ. ευρώ παραπάνω τόκους απ' ό,τι η Γερμανία.
Αν η χώρα μας δεν καταφέρει να δανειστεί με παρόμοιους όρους, με αυτούς που δανείζεται συνήθως μια χώρα της Ε.Ε., τότε οι συνέπειες θα είναι κάτι παραπάνω από καταστροφικές. Αυτό που μας απειλεί πρωταρχικά δεν είναι η ύφεση, αλλά κάτι ακόμα χειρότερο. Να βρεθούμε σε αδυναμία δανεισμού. Ασφυξία πληρωμών. Το κράτος δεν θα μπορέσει στο προσεχές μέλλον να καταβάλει μισθούς και συντάξεις. Το τραπεζικό σύστημα της χώρας μας θα στραγγίσει. Ο δανεισμός του κράτους θα γίνει απαγορευτικός. Κι αυτό θα συμπαρασύρει τα επιτόκια όλων των δανείων, τα στεγαστικά δάνεια, τα δάνεια των επιχειρήσεων, κάθε είδους ιδιωτικό δανεισμό.
Σε αυτή την περίπτωση δεν θα μιλάμε για αδυναμία καταβολής του 14ου , αλλά του 5ου και του 6ου μισθού...Σε αυτή την περίπτωση η απώλεια της εθνικής μας κυριαρχίας, που συνεπάγεται η εξάρτηση μας με επαχθείς όρους από τους δανειστές μας, θα γίνει μόνιμη.
Και αυτό, εμείς, το Πανελλήνιο Σοσιαλιστικό Κίνημα, δεν πρόκειται να το επιτρέψουμε.
Καλά, τα προβλήματα δεν τα γνωρίζαμε προεκλογικά;
Γνωρίζαμε ότι έπρεπε να σταματήσουμε τον κατήφορο της χώρας για αυτό ζητούσαμε εκλογές από το Φεβρουάριο του 2009. Δεν γνωρίζαμε το μέγεθος της κατάρρευσης της οικονομίας, δεν γνωρίζαμε το μέγεθος διάλυσης του κράτους. Τα γνώριζε μόνο η κυβέρνηση Καραμανλή, που πήδηξε από το πλοίο λίγο πριν την ολική καταστροφή.
Γνωρίζαμε προφανώς ότι η κατάσταση στην οικονομία είχε ξεφύγει τελείως. Γνωρίζαμε ότι το δημόσιο έλλειμμα μπορεί να προσέγγιζε το 10%. Για αυτό, ήδη από το Φεβρουάριο του 2009, ο Γιώργος Παπανδρέου ζητούσε εκλογές για να μπει τέλος στον κατήφορο της χώρας. Ο κ. Καραμανλής αρνήθηκε πεισματικά τις εκλογές για μήνες. Και εγκατέλειψαν τη χώρα, «πήδηξαν από το πλοίο», μόνο όταν βεβαιώθηκαν ότι πλέον η χώρα είχε φτάσει λίγο πριν την καταστροφή.
Δεν γνωρίζαμε ότι θα παραλαμβάναμε μία οικονομία στα όρια της χρεωκοπίας. Δεν γνωρίζαμε ότι το έλλειμμα θα έφτανε το 12,7%. Δεν γνωρίζαμε ότι ακόμη και στις 2 Οκτωβρίου η προηγούμενη κυβέρνηση έλεγε εγγράφως ψέματα στην Ε.Ε. για το ύψος του ελλείμματος. Δεν γνωρίζαμε το μέγεθος της αναξιοπιστίας στην οποία είχε οδηγήσει η προηγούμενη κυβέρνηση την Ελλάδα. Και κυρίως δεν γνωρίζαμε το πόσο διαλυμένο θα παραλαμβάναμε το κράτος: ένα κράτος παραλυμένο από την απίθανη σπατάλη, το ρουσφέτι, την αδιαφάνεια.
Γιατί δεν πήραμε τα μέτρα που ανακοινώσαμε σήμερα αμέσως μετά τις εκλογές Οκτωβρίου;
Πήραμε τις σωστές αποφάσεις, την κατάλληλη στιγμή
Πρώτον, γιατί δεν ζητήσαμε την ψήφο του Ελληνικού λαού για να επιβάλλουμε τέτοια μέτρα. Αυτά τα μέτρα δεν μας εκφράζουν. Δεν είναι επιλογή μας. Είναι αναγκαιότητα. Εμείς ζητήσαμε την ψήφο του Ελληνικού λαού για να χτυπήσουμε με ριζοσπαστικές τομές τη ρίζα του ελληνικού προβλήματος: το πελατειακό κράτος, που τιμωρεί τον ευσυνείδητο πολίτη και αφήνει στο απυρόβλητο τα «λαμόγια». Που δεν σέβεται αλλά σπαταλά τα χρήματα του Ελληνικού λαού. Κι αυτό κάναμε: πήραμε δύσκολες αποφάσεις για να αποκαταστήσουμε την αξιοκρατία στις προσλήψεις στο Δημόσιο, ξεκινήσαμε άμεσα το διάλογο για το ασφαλιστικό, πήραμε άμεσα μέτρα για την περικοπή της σπατάλης, παρουσιάσαμε τις βασικές αρχές του νέου φορολογικού νομοσχεδίου - μία πραγματική φορολογική επανάσταση που βάζει για πρώτη φορά στο στόχαστρο τον πλούτο που τόσα χρόνια φοροδιαφεύγει. Θα θέλαμε να είχαμε το χρόνο αυτά τα μέτρα να αποδώσουν. Και θα αποδώσουν. Αλλά αυτός ο χρόνος απλά δεν υπάρχει. Το διεθνές κερδοσκοπικό παιχνίδι εις βάρος της χώρας μας, δεν μας αφήνει κανένα περιθώριο.
Δεύτερον, μέτρα πήραμε. Παρουσιάσαμε σε χρόνο ρεκόρ παρά τις άθλιες δημοσιονομικές συνθήκες, έναν Προϋπολογισμό και ένα Πρόγραμμα Σταθερότητας και Ανάπτυξης που έγιναν δεκτά με ευμενή σχόλια από τους εταίρους μας. Στις αρχές Φεβρουαρίου ανακοινώσαμε δέσμη επιπρόσθετων μέτρων, τα οποία επίσης χαιρετίστηκαν από όλους. Το διεθνές όμως κερδοσκοπικό όργιο σε βάρος της Ελλάδας με στόχο το ευρώ και η αναιμική αντίδραση της Ευρωπαϊκής Ένωσης, ήταν αρκετά για να παραμείνει η Ελλάδα στο στόχαστρο των διεθνών αγορών.
Τρίτον, γιατί μπροστά στο χάος που κληρονομήσαμε, το πρώτο πράγμα που έπρεπε να κάνουμε ήταν να ακτινογραφήσουμε το μέγεθος του προβλήματος και κυρίως να πείσουμε τη διεθνή κοινότητα και τους ευρωπαίους εταίρους μας να μας ακούσουν. Δεν μας άκουγε κανείς, δεν εμπιστεύονταν τη χώρα μας κανείς. Και ο κίνδυνος ήταν τα σκληρότερα μέτρα να πηγαίνανε στο βρόντο. Εμείς το αντιστρέψαμε. Με μία χωρίς προηγούμενο διεθνή εκστρατεία στην ιστορία της χώρας από τον Πρωθυπουργό. Και ταυτόχρονα, βήμα-βήμα δώσαμε δείγματα της αποφασιστικότητάς μας να βάλουμε τάξη στο σπίτι μας, στην Ελλάδα.
Τώρα, πήραμε τις αναγκαίες αποφάσεις, στην κατάλληλη στιγμή. Κάναμε την σωστή κίνηση με τις αποφάσεις που πήραμε σήμερα. Σε περίπτωση που το κερδοσκοπικό όργιο σε βάρος της Ελλάδας δεν κοπάσει, είναι η σειρά της Ευρώπης να αναλάβει τις δικές της ευθύνες με πρωτοβουλίες που θα επιτρέψουν στην Ελλάδα να δανειστεί με τους ίδιους όρους όπως κάθε χώρα της Ευρωζώνης.
Μήπως πληρώνουμε σήμερα την καθυστέρηση στις αποφάσεις όπως λέει η ΝΔ;
Λιποτάκτησαν, φυγομάχησαν και τώρα προκαλούν
Η ηγεσία της Ν.Δ. αντί να απολογείται για τις εγκληματικές πολιτικές οι οποίες οδήγησαν στη χώρα στο χείλος της καταστροφής, αντί να ζητήσει έστω μία συγνώμη που εγκατέλειψαν τη χώρα μόνο όταν βεβαιώθηκαν ότι η καταστροφή ήταν αναπόφευκτη , προκαλεί. Παραμένουν αμετανόητοι. Δεν μπορούν να δεχτούν αυτό που λέει όλη η Ελλάδα, όλη η διεθνής κοινότητα: Ότι πληρώνουμε σήμερα τα εγκλήματα της διακυβέρνησής τους. Ότι πληρώνουμε την αναξιοπιστία στην οποία μας βύθισαν ως χώρα. Όσο αρνούνται να παραδεχτούν αυτή την πραγματικότητα, τόσο το διαζύγιο από την ελληνική κοινή γνώμη θα γίνεται ολοένα πιο οριστικό.
Λέει η ΝΔ ότι τον Οκτώβριο μετά τις εκλογές το κόστος δανεισμού της Ελλάδας ήταν χαμηλό. Προφανώς και ήταν χαμηλό αφού επί χρόνια ολόκληρα, ακόμη και εγγράφως δύο μέρες πριν τις εκλογές έλεγαν εγκληματικά ψέματα για την κατάσταση της οικονομίας. Και τώρα υποκρίνονται πως δεν καταλαβαίνουν. Αλλά από αυτούς που λιποτάκτησαν μπροστά στα προβλήματα, που να περιμένεις να δώσουν έστω και τώρα, δείγματα θάρρους...
Λεφτά, τελικά, υπάρχουν;
Φυσικά και υπάρχουν. Το πρόβλημα όμως είναι ότι όπως είναι σήμερα το σύστημα δεν εντοπίζει τον πλούτο εκεί που πραγματικά υπάρχει και δεν αντιμετωπίζει την σπατάλη στην πηγή της. Αποτέλεσμα; Κάθε φορά που προκύπτει έκτακτη ανάγκη τα βάρη τα επωμίζονται οι ίδιοι και οι ίδιοι.
Αυτή την κατάσταση θα την ανατρέψουμε. Με το νέο φορολογικό νομοσχέδιο - επανάσταση που προωθούμε, για πρώτη φορά φορολογείται δίκαια ο πλούτος, οι έχοντες και οι κατέχοντες: η μεγάλη ακίνητη περιουσία, οι off-shore, οι μεγαλομέτοχοι. Για πρώτη φορά κάθε πολίτης θα πρέπει να δικαιολογεί με το εισόδημά του τα περιουσιακά του στοιχεία. Και με τις άλλες πολιτικές που ήδη υλοποιούμε, για πρώτη φορά μπαίνουν τέτοιοι κανόνες αξιοκρατίας και ελέγχου στις προσλήψεις στο Δημόσιο, για πρώτη φορά μπαίνει τόσο σκληρό μαχαίρι στην κρατική σπατάλη, όπως π.χ. στα κρατικά αυτοκίνητα και τις δαπάνες των νοσοκομείων.
Επαναλαμβάνουμε: Θα θέλαμε να είχαμε το χρόνο αυτά τα μέτρα να αποδώσουν. Και θα αποδώσουν. Αλλά αυτός ο χρόνος απλά δεν υπάρχει. Το διεθνές κερδοσκοπικό παιχνίδι εις βάρος της χώρας μας, δεν μας αφήνει κανένα περιθώριο.
Πρέπει τώρα να πάρουμε όλες τις αναγκαίες αποφάσεις, για να κερδίσουμε χρόνο, να αλλάξουμε το σύστημα για να μην χρειαστεί ποτέ ξανά τα βάρη να τα επωμιστούν οι «συνήθεις ύποπτοι».
Οι αποφάσεις μας για τη διάσωση της πατρίδας και την αποφυγή της καταστροφής: άλλες δίκαιες, άλλες σκληρές, αλλά αναγκαίες.