ΟΜΙΛΙΑ
ΣΩΚΡΑΤΗ ΞΥΝΙΔΗ
ΓΡΑΜΜΑΤΕΑ ΤΟΥ ΕΘΝΙΚΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ
ΤΟΥ ΠΑΣΟΚ
ΣΤΗ ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΗ ΤΟΥ ΕΘΝΙΚΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ ΤΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ
Αγαπητές συντρόφισσες, αγαπητοί σύντροφοι, έχετε στα χέρια σας την εισήγηση του Πολιτικού Συμβουλίου του ΠΑΣΟΚ, ενόψει της σημερινής συνεδρίασης του Εθνικού Συμβουλίου.
Νομίζω ότι μετά την προχθεσινή ομιλία του Προέδρου μας, θα αποτελούσε μία κακέκτυπη επανάληψη από μένα των όσων είπε, αφού όπως θα δείτε, αυτό το οποίο έχουμε ως εισήγηση σήμερα ενώπιόν σας, εμπεριέχεται πλήρως στο λόγο και τη σκέψη του Προέδρου μας.
Γι' αυτό, αν μου επιτρέπετε, θα πρωτοτυπήσω λίγο σήμερα και μιας και έχει και έναν επετειακό χαρακτήρα η συνεδρίαση, αυτό το οποίο θα κάνω, είναι να αναγνώσω κάποια κείμενα και κάποιες ομιλίες του Ανδρέα Παπανδρέου.
Και για να μην υπάρχει οποιαδήποτε σύγχυση σε σχέση με την περίοδο, επέλεξα να διαβάσω κάποια κείμενα που προέρχονται από τη δεκαετία του '80. Και μάλιστα, πριν το '85.
Λέει ο αείμνηστος Πρόεδρός μας στην 48η ΔΕΘ, στις 10/9/1983:
«Οι πρώτες μας προσπάθειες για την οικονομική ανάκαμψη. Έτσι, όταν αναλάβαμε τη διακυβέρνηση της χώρας, μετά τις εκλογές του Οκτώβρη του 1981, δεν υπήρχε άλλη λύση από το να πάρουμε όλα τα απαραίτητα μέτρα, όσο επώδυνα και αν ήταν, για να ανακόψουμε τον κατήφορο της οικονομίας.
Να σταματήσουμε το βάθεμα της οικονομικής ύφεσης, που αναπόφευκτα θα οδηγούσε σε μεγάλη κρίση και ανεργία. Και σταδιακά να προχωρήσουμε στην αποκλιμάκωση του πληθωρισμού, στην εξυγίανση του ισοζυγίου πληρωμών και στη μείωση των ελλειμμάτων του δημοσίου τομέα, ώστε να δημιουργήσουμε ασφαλείς προϋποθέσεις για την ανάκαμψη της οικονομίας και τη δικαιότερη κατανομή του εθνικού εισοδήματος, που είναι κεντρικός στόχος της Κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ».
Και συνεχίζει:
«Παράλληλα, επιδιώξαμε να διαμορφώσουμε και να θέσουμε σε εφαρμογή μια νέα αναπτυξιακή στρατηγική, που να εγγυάται την προώθηση και την ποιοτική βελτίωση των επενδύσεων, τη βελτίωση της τεχνολογικής στάθμης και της παραγωγικότητας και να εξασφαλίζει μια αυτοδύναμη οικονομική και κοινωνική ανάπτυξη.
Τα μέτρα που πήρε η Κυβέρνηση για τη σταθεροποίηση της οικονομίας, ιδιαίτερα στη σφαίρα της δημοσιονομικής και της εισοδηματικής πολιτικής, αλλά σε κάποιο βαθμό και στη σφαίρα της νομισματικής - πιστωτικής πολιτικής, είναι πράγματι σκληρά».
Και συνεχίζει ο Ανδρέας:
«Χρειάζονταν πολιτικό θάρρος και αίσθημα ευθύνης, που διαθέτει η Κυβέρνηση. Παράλληλα με τα μέτρα για τη σταθεροποίηση της οικονομίας, η Κυβέρνηση επεδίωξε να στηρίξει ένα επίπεδο εσωτερικής ζήτησης, που να εξασφαλίζει σε πρώτη φάση την ανάσχεση της οικονομικής κάμψης και σε συνέχεια τη σταδιακή ανάκαμψη, πάντα μέσα στις οικονομικές δυνατότητες της χώρας.
Δεν ισχυριζόμαστε ότι λύθηκαν τα προβλήματα της ελληνικής οικονομίας. Αυτό ήταν πρακτικά αδύνατο. Εκείνο όμως που αναμφισβήτητα πέτυχε η Κυβέρνηση, είναι να ανακόψει τον κατήφορο της οικονομίας και να δημιουργήσει ευνοϊκότερες προοπτικές για την πορεία της στο μέλλον.
Να την κάνει ικανή να επωφεληθεί από την ανάκαμψη της διεθνούς οικονομίας και ιδιαίτερα της ευρωπαϊκής, η οποία δυστυχώς καθυστερεί. Και όσα έγιναν είναι σοβαρά επιτεύγματα, αν ληφθούν υπόψη η διεθνής οικονομική ύφεση και η οικονομική κατάπτωση της χώρας που κληρονομήσαμε.
Με δέος αναλογίζεται κανένας σε τι σημείο θα μπορούσε να βρίσκεται σήμερα η ελληνική οικονομία, αν συνεχίζονταν οι τάσεις που επικρατούσαν όταν το ΠΑΣΟΚ ανέλαβε τη διακυβέρνηση της χώρας και τι οξύτατα κοινωνικά προβλήματα θα αντιμετωπίζαμε.
Θα έπρεπε ίσως να υπενθυμίσω ότι οι εξ επαγγέλματος κινδυνολόγοι, προέβλεπαν κατάρρευση της ελληνικής οικονομίας, λίγους μήνες μετά την ανάληψη της εξουσίας από το ΠΑΣΟΚ. Διαψεύστηκαν».
Και στις 22/12/1983 στη Βουλή, σε συζήτηση επί του προϋπολογισμού λέει:
«Ξέρετε ότι εμείς αναλάβαμε τη διακυβέρνηση αυτής της χώρας σε μία από τις πιο δύσκολες στιγμές της οικονομικής της πορείας. Μου το λένε αυτό και οι φίλοι μου και μερικοί ψηφοφόροι: "Τι άτυχοι που βρεθήκατε σε αυτή την ώρα; Δεν μπορούσε να είναι καλύτερα";
Και η απάντηση είναι ότι όχι, δεν μπορούσε να είναι καλύτερα. Γιατί μας επέλεξε ο Ελληνικός λαός να περάσουμε τους σκοπέλους, που δεν μπορούσε να περάσει η δεξιά στη χώρα μας».
Και λίγο αργότερα, το 1992 στην 6η Σύνοδο της Κεντρικής Επιτροπής του ΠΑΣΟΚ, η εισήγηση του Πολιτικού Συμβουλίου αναφέρει:
«Είναι κοινός τόπος ότι τα τελευταία χρόνια δοκιμάζεται δεινά η αξιοπιστία της πολιτικής και των θεσμών που την ασκούν. Από παντού επισημαίνεται η βαθιά κρίση αντιπροσώπευσης, που αδυνατίζει τους θεσμούς και οδηγεί την κοινωνία και τον πολίτη στο περιθώριο των εξελίξεων και των αποφάσεων.
Ευρύτατα κοινωνικά στρώματα γυρίζουν την πλάτη στην πολιτική, τα κόμματα, τα συνδικάτα, τους κοινωνικούς φορείς. Η τεράστια συγκέντρωση οικονομικής και πολιτικής δύναμης ισχυροποιεί την εκτελεστική εξουσία και αποδυναμώνει τους κοινοβουλευτικούς θεσμούς.
Η διεθνοποίηση της οικονομίας, η μεταφορά σημαντικού τμήματος των εθνικών επιλογών σε υπέρ - εθνικούς θεσμούς και η εκμετάλλευση και χρήση των παντοδύναμων μέσων μαζικής ενημέρωσης, από οικονομικά συμφέροντα, από τη μία μεριά επεκτείνουν το χώρο της πολιτικής και ανατρέπουν τον παραδοσιακό ρόλο του κράτους, από την άλλη όμως υποβαθμίζουν τους αντιπροσωπευτικούς θεσμούς και καθιστούν το δημοκρατικό έλλειμμα, επικίνδυνο σύμπτωμα για το μέλλον της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας.
Επιπλέον, στη χώρα μας, η κρίση της πολιτικής επιτείνεται από την κυριαρχία ξεπερασμένων και παραδοσιακών αντιλήψεων και πρακτικών. Η πελατειακή σχέση, τα κρατικά κόμματα και ο κομματισμός, η ποινικοποίηση της δημόσιας ζωής, το αυθαίρετο κομματικό κράτος, η ποδηγέτηση του συνδικάτου και της αυτοδιοίκησης, η υποταγή της νομοθετικής και δικαστικής εξουσίας στην εκτελεστική, δείχνουν το μέτρο της κρίσης. Η απενοχοποίηση και αναβάθμιση της πολιτικής και ο εκσυγχρονισμός του πολιτικού συστήματος είναι η πρώτη και καθοριστική προτεραιότητα, που θα σηματοδοτεί τόσο το νέο τύπο διακυβέρνησης της χώρας, όσο και το μοντέλο εξουσίας που ανταποκρίνεται στις σύγχρονες ανάγκες.
Αυτή αποτελεί το κύριο συστατικό στοιχείο της προοδευτικής πρότασης, που πρέπει να έχει αντιστοίχιση και αναφορά στο ίδιο το ΠΑΣΟΚ, τη φυσιογνωμία, την ιδεολογία και την πρακτική του, στους αντιπροσωπευτικούς θεσμούς και το σύγχρονο ρόλο τους, στον εθνικό πολιτικό και κοινωνικό διάλογο που οδηγεί στο κοινωνικό συμβόλαιο.
Για τη φυσιογνωμία, την ιδεολογία και την πρακτική του Κινήματός μας, ως φορέας πολιτικής και ιδεολογικής ανανέωσης, πρέπει να ξεκαθαρίσουμε οριστικά και ανάμεσά μας, προς το λαό, ότι ένα Κίνημα που προτείνει μια ολοκληρωμένη εθνική στρατηγική, παλεύει για μια νέα ενότητα του Ελληνισμού, με την ελκυστική δύναμη των ιδεών της πολιτικής και της δράσης του. Δεν χωρίζει τους πολίτες σε κατηγορίες, ούτε καλλιεργεί την πόλωση και το διχασμό.
Ένα Κίνημα, που παλεύει για μια κοινωνία με κέντρο τον άνθρωπο, που μέσα στη δύσκολη νέα εποχή θέλει ν' αναδείξει ξανά τον άνθρωπο σε υποκείμενο της ιστορίας. Είναι σχηματισμός αυτόνομων πολιτών με κοινούς στόχους, που απευθύνεται σε ίσους πολίτες. Δεν είναι κόμμα μηχανικών πρωτοποριών ή αντιπροσώπων. Ένα Κίνημα, που θέλει την κοινωνικοποίηση της εξουσίας, ως συστατικό στοιχείο της προοδευτικής στρατηγικής. Είναι το ίδιο φορέας συλλογικής και δημοκρατικής διακυβέρνησης, που αποκεντρώνει τις εξουσίες στην κοινωνία και τους φορείς της.
Δεν είναι οργάνωση εξουσίας, που ταυτίζεται με το κράτος και διαχειρίζεται κρατικές υποθέσεις. Ένα Κίνημα, που προτείνει κοινωνική συμφωνία για εθνική αναπτυξιακή στρατηγική και επιδιώκει κοινωνικό συμβόλαιο για έξοδο της χώρας από την οικονομική κρίση. Εξαντλεί τον ενοποιητικό κοινωνικό του ρόλο, αναγνωρίζει την ισοτιμία των κοινωνικών εταίρων, επιμερίζει δίκαια τα βάρη και τις θυσίες. Δεν είναι φορέας χειραγώγησης και ποδηγέτησης των κοινωνικών δυνάμεων.
Ένα Κίνημα, που θέλει να εκφράσει αυθεντικά τις κοινωνικές ανάγκες και τη στρατηγική του δημοκρατικού σοσιαλισμού, αντιστέκεται με συνέπεια σε όλα τα στοιχεία και τις πρακτικές που σηματοδοτούν την κοινωνική καθυστέρηση και προχωρεί με τόλμη στις απαραίτητες θεσμικές ρυθμίσεις. Δεν είναι έκφραση εντός αντιφατικού αθροίσματος επιθυμιών και στόχων, που καλλιεργεί και αναπαράγει την αντιπαραγωγική δομή και την κοινωνικά άδικη και άνιση κατανομή του εισοδήματος και του πλούτου.
Ένα Κίνημα, που πιστεύει στις πανανθρώπινες προοδευτικές ιδέες, την ελευθερία, την ισότητα, την κοινωνική δικαιοσύνη, την αξιοπρέπεια, την αξιοκρατία, την αλληλεγγύη, τις υιοθετεί απαρέγκλιτα ως αρχές και αξίες στην κομματική τους συγκρότηση και λειτουργία και ως προϋπόθεση για την κομματική τους συνοχή.
Δεν τις εμφανίζει σαν άλλοθι προοδευτικότητας στην κοινωνία και τους πολίτες, ενώ στο εσωτερικό του τις υποτάσσει σε απολιτικούς συσχετισμούς και παραδοσιακές πρακτικές».
Αγαπητοί σύντροφοι, σας διάβασα αυτά τα κείμενα, γιατί τον τελευταίο καιρό γίνεται πολλή κουβέντα για το κατά πόσο έχει αλλάξει το ΠΑΣΟΚ. Προφανώς, δεν ανακαλύπτουμε τώρα τον κόσμο. Το ΠΑΣΟΚ είχε και έχει ανάλυση, πολιτική παράδοση, ικανότατα στελέχη, ικανότητα και πολιτική εμπειρία, παρακαταθήκες και, πάνω απ' όλα, σκέψεις του Αντρέα.
Κάποιοι λοιπόν σήμερα ρωτούν: έχουμε μεταλλαχθεί; Μας έχει μετατοπίσει το μνημόνιο στα νεοφιλελεύθερα κόμματα; Το ΠΑΣΟΚ έχει γίνει ζηλωτής των απόψεων και των συμφερόντων του αντιπάλου; Είμαστε εμείς εδώ, αυτοί που επικυρώνουν μια υλοποιούμενη πολιτική αντικοινωνική και σε βάρος του λαού μας; Υπάρχουν προϋποθέσεις για μια νέα πρόταση για την πορεία της Ευρώπης, ώστε να αλλάξουν οι κανόνες του παιχνιδιού;
Αυτά τα ερωτήματα, τα διατυπώνουν οι σύντροφοί μας, ενίοτε και εγγράφως, και νομίζω ότι θα πρέπει εμείς, με τρόπο λιτό και ξεκάθαρο, να τα απαντήσουμε.
Αγαπητοί σύντροφοι, νομίζω ότι η αντιστοίχιση των κειμένων που σας διάβασα, με αυτά τα οποία λέει το ΠΑΣΟΚ και ο Πρόεδρός μας σήμερα, δεν αφήνουν καμία αμφιβολία ότι καμία μετάλλαξη δεν έχει επέλθει στην ιδεολογία και στις απόψεις του ΠΑΣΟΚ. Ο κόσμος είναι που αλλάζει, δεν αλλάζει το ΠΑΣΟΚ.
Το ΠΑΣΟΚ, ως έχει υποχρέωση, ακολουθεί τις μεταβολές που συντελούνται στον κόσμο. Γιατί, αν πριν από δεκαετίες μας προβλημάτιζε το τι σημαίνει για μας, για την πατρίδα μας, για τη χώρα μας, για την οικονομία της, η ελεύθερη διακίνηση των αγαθών, σκεφτείτε σήμερα, που πρέπει να απαντήσουμε τι σημαίνει για την πατρίδα μας η ελεύθερη διακίνηση των κεφαλαίων, όταν είναι ζητήματα τα οποία προσπαθούν να τα απαντήσουν οι οικονομίες όλου του κόσμου και όλα τα μεγάλα κράτη και υπερδυνάμεις.
Εάν ανατρέξετε επίσης σε αυτά τα κείμενα, θα δείτε ότι η γεωστρατηγική θεώρηση που πάντα το ΠΑΣΟΚ έκανε, όταν ήθελε να κάνει μια πολιτική ανάλυση, έχει γίνει μια μικρή κουκίδα σ' αυτό που είμαστε αναγκασμένοι να βλέπουμε πλέον σήμερα, χαράσσοντας την πολιτική μας και τις απόψεις μας. Αυτό δεν σημαίνει ότι άλλαξε το ΠΑΣΟΚ. Αυτό σημαίνει ότι το ΠΑΣΟΚ, ως έχει υποχρέωση για να υπηρετήσει τα συμφέροντα του λαού και του τόπου, προσαρμόζεται στις συνθήκες, για να είναι ένα κόμμα ρεαλιστικό, που στέκεται δίπλα στο λαό, και όχι ένα κόμμα ιδεολογικής καθαρότητας που μένει στο περιθώριο.
Μας έχει μετατοπίσει μήπως το μνημόνιο στα φιλελεύθερα κόμματα; Θα δείτε ότι σε όλα τα κείμενά μας, διαχρονικά, υπάρχει η αγωνία στις περιόδους ύφεσης της οικονομίας. Τα σοσιαλδημοκρατικά κόμματα πάντα διερωτώνται, πώς είναι δυνατόν σ' ένα καπιταλιστικό σύστημα που βρίσκεται σε ύφεση και η πίτα μικραίνει, να μπορούν να προασπίζουν και να προστατεύουν το κοινωνικό κράτος.
Αυτό είναι ένα θεμελιώδες ερώτημα, είναι ένα μεγάλο πρόβλημα, στο οποίο δεν υπάρχουν μαγικές λύσεις. Και ούτε οι λύσεις βρίσκονται με αράδες ιδεολογικοπολιτικής καθαρότητας.
Το ΠΑΣΟΚ έγινε ζηλωτής των απόψεων και των συμφερόντων του αντιπάλου; Όχι βέβαια. Νομίζω ότι, σήμερα, όποιος έρχεται και το λέει αυτό και το διατυπώνει, οφείλει - το ελάχιστο που έχει να κάνει απέναντι στον κόσμο του ΠΑΣΟΚ πρώτα απ' όλα, αλλά και στην ελληνική κοινωνία - να πει σε ποια συμφέροντα το ΠΑΣΟΚ έχει απεμπολήσει αυτά τα οποία πιστεύει. Ζηλωτής ποιων συμφερόντων έγινε; Διότι αν δεν το λέει, το μόνο το οποίο κάνει είναι να στρέφεται κατά της ίδιας μας της παράταξης.
Έχει κάνει εκπτώσεις άραγε σε κανέναν; Όποιος το γνωρίζει, οφείλει να το πει. Έχει τεθεί ένα ζήτημα, με βάση όλη τη συγκυρία που υπάρχει: γιατί το ΠΑΣΟΚ δεν ακουμπά τις Τράπεζες. Αλλά για να το πει κάποιος, αν ακουμπά, αν δεν ακουμπά και σε ποιον βαθμό πρέπει να τις ακουμπήσει, πιο μπροστά, πρέπει να βάλει το όριο, το πού προασπίζει σε αυτή τη δύσκολη συγκυρία ένα ντόμινο τραπεζικών καταρρεύσεων, το οποίο θα μπορούσε να είναι καταδικαστικό για τη χώρα, την οικονομία και τη θέση της.
Όποιος βάλει αυτό το όριο και οριοθετήσει και πει ότι, από εκεί και μετά, πράγματι ευνοούνται οι Τράπεζες και τα συμφέροντά τους από αυτή την Κυβέρνηση, τότε πράγματι έχει λόγο να μιλά.
Υπάρχουν άραγε οι προϋποθέσεις για μια νέα πρόταση για την πορεία της Ευρώπης; Ναι, αλλά ποια; Της απομόνωσης; Του στρουθοκαμηλισμού σε ό,τι δεν μας βολεύει; Των κεκτημένων της κατανάλωσης και του υπερδανεισμού, που αφήνουν τη νεολαία άνεργη και χωρίς ελπίδα στη σύνταξη; Ή μήπως θεωρούμε ότι σήμερα υφίστανται προϋποθέσεις ανατροπής του παγκόσμιου οικονομικού συστήματος;
Αυτό το οποίο πιστεύουμε εμείς και για τον τόπο μας, και για τη δημοκρατική Αριστερά, είναι αυτό που κατ' επανάληψη λέει και προασπίζει ο Πρόεδρος, ο Γιώργος Παπανδρέου, σε όλες τις δηλώσεις του, τις ομιλίες του, τις παρεμβάσεις του, στην Ελλάδα και το εξωτερικό. Είναι ένα νέο μοντέλο ανάπτυξης για τον πλανήτη. Γιατί δεν μπορούμε να μιλάμε πλέον μόνο για τη χώρα μας.
Θα πρέπει όλες οι προοδευτικές δυνάμεις πλέον αυτού του πλανήτη, σε μια νέα παγκοσμιοποίηση, να μπορέσουν να εκφράσουν αυτή την ανάγκη για ένα νέο μοντέλο ανάπτυξης, που δεν θα καταστρέφει τον πλανήτη μας και θα σέβεται το περιβάλλον, που θα δείχνει σεβασμό στη ζωή των ανθρώπων, που θα δείχνει σεβασμό στους πολίτες όλου του κόσμου, που θα δίνει την αλληλεγγύη του, που θα προασπίζει την ειρήνη, τη συνεργασία των λαών, που θα οικοδομείται βήμα-βήμα, και όχι μια διακήρυξη ιδεών, η οποία μένει, έρχεται και παρέρχεται σε επίπεδο εντυπώσεων.
Αυτός ο δρόμος είναι δύσκολος για όλη την παγκόσμια κοινωνία και δεν είναι ένας αγώνας μεμονωμένων στελεχών, μεμονωμένων παρατάξεων.
Απηύθυνε κάποιος σύντροφός μας το ερώτημα, είπε ότι δεν θέλει να συμμετάσχει στη σημερινή διαδικασία, γιατί δεν θέλει να επικυρώσει την υλοποιούμενη αντικοινωνική και σε βάρος του λαού μας πολιτική. Και ερωτώ: εμείς εδώ σήμερα, στη δράση μας μέσα στο Κίνημα, αυτό κάνουμε; Είμαστε οι επικυρωτές αντιλαϊκής και αντικοινωνικής πολιτικής;
Νομίζω ότι αυτό αποτελεί ύβρη, αποτελεί ύβρη για το σώμα της Κεντρικής Επιτροπής, της ιστορίας μας, του Εθνικού Συμβουλίου, όλων αυτών των ανθρώπων μας, των προσωπικοτήτων που έχουν περάσει, που έχουν δώσει στον τόπο, που έχουν μοχθήσει, που κάποιοι χαλάσανε και την υγεία τους, χάσανε και τη ζωή τους, τους οποίους σήμερα εμείς θυμόμαστε και τιμούμε. Αποτελεί ύβρη να απευθύνονται στον κόσμο του οργανωμένου ΠΑΣΟΚ, που έχει δώσει δεκαετίες ολόκληρες αυτές τις μάχες, αυτού του είδους οι αφοριστικοί χαρακτηρισμοί.
Άραγε, σήμερα - εκφράστηκε και στη Βουλή ξέρετε, και είχαμε και εμείς οι βουλευτές και, μάλιστα, οι νεότεροι και μια αμφιβολία - χωριζόμαστε μέσα στο ΠΑΣΟΚ σε ευαίσθητους και αναίσθητους; Χωριζόμαστε σε ευσυνείδητους και παραδομένους; Χωριζόμαστε σε αριστερούς και σε όχι αριστερούς; Χωριζόμαστε σε παλαιούς κομματικούς και σε νέους αντί-παλαιοκομματικούς;
Αγαπητές συντρόφισσες και σύντροφοι, το ΠΑΣΟΚ σήμερα δεν επιτρέπει τέτοιου είδους διαχωρισμούς. Όσοι προσπαθούν να επιβάλουν τέτοιες λογικές και τέτοιους διαχωρισμούς μέσα στο Κίνημά μας, θα μείνουν στο περιθώριο. Ποτέ στην ιστορία του ΠΑΣΟΚ τέτοιου είδους αντιλήψεις δεν μπόρεσαν να στεριώσουν. Η δημοκρατική μας παράδοση και η πορεία μας, το εγγυάται.
Όμως, θέλω να πω και το εξής: είναι έξω από τη λογική μας, είναι έξω από τη λογική του ΠΑΣΟΚ, αυτά τα οποία μερικές φορές μας έρχονται ως λειτουργίες και ως αντιλήψεις. Τρεις το λάδι, τρεις το ξύδι, στην καμπούρα των αδυνάτων. Τέτοιες λογικές δεν πρόκειται να επιτρέψουμε στο ΠΑΣΟΚ να υπάρξουν.
Κάθε ευρώ που φορτώνεται στην πλάτη του λαού, θα πρέπει να είναι αποτέλεσμα πλήρης επίγνωσης του τι πόνο του προσθέτουμε και τι αγωνία. Πρέπει να μπορούμε να τον προστατεύουμε και να τον διαφυλάττουμε.
Είναι έξω από τη λογική μας οι σχεδιασμοί και η θεωρία, που δεν έχει άμεσο αποτέλεσμα και δεν αντικατοπτρίζει τις ανάγκες του λαού μας. Είναι έξω από τη λογική μας οι συγκεντρωτικές, εγωκεντρικές και κοσμοπολίτικες συμπεριφορές.
Αγαπητές συντρόφισσες και σύντροφοι, είμαστε λίγους μήνες πριν από τις εκλογές για την Τοπική Αυτοδιοίκηση και, στην ουσία, αυτή η διαδικασία και με την ανακοίνωση της υποστήριξής μας στους υποψήφιους, που θα σηκώσουν στους ώμους τους τη μεγάλη αλλαγή στο κράτος, αρχίζει και μια πορεία προς τις εκλογές.
Θέλουμε αυτή η μάχη να είναι έντιμη, καθαρή και ενωτική. Αυτές είναι οι προϋποθέσεις, τις οποίες αν τις τηρήσουμε, που πιστεύω ότι έχουμε την ωριμότητα και την ικανότητα να τις τηρήσουμε, δεν έχουμε να φοβόμαστε τίποτα, ούτε στις εκλογές, ούτε στο αποτέλεσμά τους.
Όμως, θα μου επιτρέψετε να σας πω ότι, αν θα δείτε και πάλι, σε αυτά τα οποία λέγαμε τόσα χρόνια, πάντα βάζαμε έναν μεγάλο στόχο. Το ΠΑΣΟΚ είναι ταυτισμένο, ταύτισε την πορεία του με την αποκέντρωση. Πάντα είχε το μυαλό του στο ότι συγκροτείται, όπως λέει και ο Αντώνης Καρράς, κάθε μέρα, το κράτος από τις περιφέρειές του.
Αυτή η λογική της αποκέντρωσης, με την οποία μεγαλώσαμε και την οποία τόσες φορές είπαμε στον Ελληνικό λαό και κάναμε βήματα, άλλοτε μικρά και άλλοτε μεγαλύτερα σε αυτή την κατεύθυνση, σήμερα, το ΠΑΣΟΚ ιστορικά πλέον την ολοκληρώνει. Την ολοκληρώνει, με την ανάληψη από την 1η Ιανουαρίου του 2011 της υλοποίησης της περιφερειακής συγκρότησης του κράτους.
Αγαπητοί σύντροφοι, σε αυτή την προσπάθεια δεν μπορούμε εμείς να είμαστε ούτε αμέτοχα κομματικά στελέχη, ούτε αμέτοχοι πολίτες - και δεν μιλώ για τις εκλογές. Είμαι βέβαιος ότι θα τα καταφέρουμε στις εκλογές. Μιλώ για την επόμενη ημέρα. Δεν μπορεί αυτή η μεγάλη προσπάθεια του έθνους να αφεθεί μόνο σε λίγες πρωτοκαθεδρίες - τις οποίες αξιοκρατικά και με κάθε εμπιστοσύνη θα τους δώσουμε την ψήφο μας, είναι ζήτημα και στοίχημα όλου του λαού μας.
Αν όλοι εμείς, όλα τα στελέχη του ΠΑΣΟΚ, δεν πείσουμε, ως στελέχη του ΠΑΣΟΚ, όλη την κοινωνία να σταθεί δίπλα σε αυτή τη μεγάλη μεταρρύθμιση, να την υποστηρίξει, να την υλοποιήσει στην πράξη, θα έχουμε χάσει τη μεγάλη ιστορική ευκαιρία της χώρας μας για να κάνει το μεγάλο βήμα.
Για να κλείσω, νομίζω αγαπητοί σύντροφοι ότι, στη συγκυρία όπου βρισκόμαστε, η αποφασιστικότητα που δείχνει το Κίνημά μας να πιαστεί με όλα τα μεγάλα και τα σοβαρά ζητήματα της χώρας είναι καθοριστική, ώστε με ωριμότητα και με ηρεμία να μπορέσει να διαχειριστεί αυτή τη δύσκολη κατάσταση, για να βγάλει τη χώρα από την κρίση και να μπορέσουμε να φτιάξουμε την Ελλάδα που ονειρευτήκαμε όλα αυτά τα χρόνια και που περιγράψαμε στον Ελληνικό λαό και την τελευταία φορά, προεκλογικά, ζητώντας του την ψήφο του.
Άρα, για να πάω ένα βήμα παραπάνω από αυτό το οποίο είπα προχθές, βεβαίως έχουμε φύγει από το «ή αλλάζουμε ή βουλιάζουμε», αλλά νομίζω ότι πλέον έχουμε φύγει και από το «βουλιάζουμε», παρ' όλες τις δυσκολίες - και αλλάζουμε καθημερινά. Και από αυτή τη στιγμή και μετά, μπορούμε να λέμε κάθε μέρα, αλλάξαμε και προσπαθήσαμε να πετύχουμε και να κάνουμε πράξη αυτά που επί 36 χρόνια έχουμε περιγράψει στον Ελληνικό λαό, ξεκινώντας από την ιδρυτική μας διακήρυξη και φτάνοντας σήμερα σε αυτή την πολύ μεγάλη και δύσκολη συγκυρία, την ιστορική στιγμή της νέας συγκρότησης του κράτους μας, με τον «Καλλικράτη».
Και θέλω ως Γραμματέας του Εθνικού Συμβουλίου, να ζητήσω από εσάς, τα στελέχη, να ξεπεράσουμε ό,τι μας πικραίνει, γιατί ο καθένας από εμάς έχει πράγματα που μας πικραίνουν, όσο χαμηλά ή όσο ψηλά και αν είναι, όσο στο επίκεντρο ή όσο στο περιθώριο και αν είναι, και να δώσουμε τη μεγάλη μάχη για την πατρίδα, για την ιστορία του ΠΑΣΟΚ, για να επιβεβαιώσουμε αυτό που πράγματι πίστευε ο Ελληνικός λαός, ότι αυτό το Κίνημα είναι ο μοναδικός πολιτικός χώρος που στέκεται δίπλα στα προβλήματά του και προσπαθεί να κάνει τη ζωή του Έλληνα και της Ελληνίδας καλύτερη.
Σας ευχαριστώ πολύ.