• Κοινή ανακοίνωση Στέφανος Παραστατίδης, Βουλευτή Κιλκίς και υπεύθυνου Κ.Τ.Ε. Παιδείας και του Σωκράτη Κάτσικα, Γραμματέα του Τομέα Παιδείας ΠΑΣΟΚ-Κίνημα Αλλαγής:

Η σημερινή δημοσιοποίηση των αποτελεσμάτων της PISA 2025 θέτει ένα κρίσιμο ερώτημα: τι απέδωσαν τελικά επτά χρόνια συνεχών κυβερνητικών εξαγγελιών και «μεταρρυθμίσεων» στην εκπαίδευση;

Τα αποτελέσματα αποκαλύπτουν την απόσταση ανάμεσα στην κυβερνητική εικόνα και στην πραγματικότητα της τάξης. Οι μαθητές δεν βελτίωσαν τις επιδόσεις τους, οι εκπαιδευτικές ανισότητες παραμένουν βαθιές και το δημόσιο σχολείο δυσκολεύεται όλο και περισσότερο να εκπληρώσει τον μορφωτικό και κοινωνικό του ρόλο.

Από το 2018, την τελευταία μέτρηση του διαγωνισμού PISA πριν αναλάβει τη διακυβέρνηση η Νέα Δημοκρατία, έως το 2025, οι επιδόσεις των Ελλήνων μαθητών μειώθηκαν κατά 35 μονάδες στην Ανάγνωση, κατά 28 στα Μαθηματικά και κατά 17 στις Φυσικές Επιστήμες.

Η πτώση δεν μπορεί να αποδοθεί απλώς στη γενικότερη διεθνή υποχώρηση αφού η απόσταση της Ελλάδας από τον ΟΟΣΑ μεγάλωσε και στα τρία γνωστικά πεδία.

Αλλά και στην τελευταία τριετία – από το 2022 έως το 2025η υποχώρηση συνεχίστηκε παρά τις κυβερνητικές διαβεβαιώσεις ότι οι αλλεπάλληλες παρεμβάσεις θα οδηγούσαν σε βελτίωση των μαθησιακών αποτελεσμάτων.

Για τη δυστοπική αυτή πραγματικότητα υπάρχουν συγκεκριμένες παθογένειες, τις οποίες η κυβέρνηση όχι μόνο δεν αντιμετώπισε, αλλά σε πολλές περιπτώσεις ενίσχυσε.

Πρώτη από αυτές είναι η χρόνια υποχρηματοδότηση της δημόσιας εκπαίδευσης. Σύμφωνα με τα τελευταία στοιχεία της Eurostat, το 2024 η Ελλάδα διέθεσε για την εκπαίδευση μόλις το 3,9% του ΑΕΠ, έναντι 4,8% στην Ευρωπαϊκή Ένωση, καταγράφοντας τη δεύτερη χαμηλότερη επίδοση μεταξύ των κρατών-μελών.

Ακόμη πιο αποκαλυπτική είναι η δαπάνη ανά μαθητή. Η Ελλάδα διαθέτει 6.420 δολάρια ανά μαθητή στην πρωτοβάθμια, δευτεροβάθμια και μεταδευτεροβάθμια μη τριτοβάθμια εκπαίδευση, όταν ο μέσος όρος του ΟΟΣΑ φτάνει τα 12.647 δολάρια. Δηλαδή, περίπου τα μισά.

Η υποχρηματοδότηση πέρα από τα κενά, τις ελλείψεις σε υποδομές και την αύξηση της ιδιωτικής δαπάνης, μεταφράζεται και σε επιδείνωση της θέσης των εκπαιδευτικών.

Οι πραγματικές αποδοχές των εκπαιδευτικών της πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης στην Ελλάδα είναι κατά 31% χαμηλότερες από τις αποδοχές άλλων εργαζομένων με τριτοβάθμια εκπαίδευση. Η μισθολογική υποβάθμιση συνοδεύεται από θεσμική και επαγγελματική απαξίωση. Οι εκπαιδευτικοί αντιμετωπίστηκαν ως εκτελεστές κεντρικών αποφάσεων και όχι ως επιστήμονες και παιδαγωγοί που πρέπει να συμμετέχουν στον σχεδιασμό των αλλαγών.

Επτά χρόνια μετά από την ανάληψη της διακυβέρνησης από τη Νέα Δημοκρατία, το ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα -σύμφωνα με τα στοιχεία της PISA-, παραμένει ένα από τα πιο συγκεντρωτικά στον κόσμο.

Η κυβέρνηση μετέφερε στα σχολεία ευθύνες, διαδικασίες αξιολόγησης και γραφειοκρατικό βάρος, διατηρώντας τις κρίσιμες αποφάσεις στο Υπουργείο. Ενίσχυσε τον διοικητικό έλεγχο σε βάρος της παιδαγωγικής ελευθερίας.

Καμία από τις θεσμικές πρωτοβουλίες της κυβέρνησης δεν εντάχθηκε σε ένα συνεκτικό σχέδιο για τη βελτίωση της διδασκαλίας και της μάθησης.

Η κυβέρνηση αντιμετώπισε την εκπαίδευση ως ακολουθία επικοινωνιακών γεγονότων: Επικοινωνία, χωρίς εκπαιδευτικό όραμα και χωρίς συνέχεια μέσα στην τάξη.

Τα αποτελέσματα αποτυπώνονται πλέον με τον πιο καθαρό τρόπο:

Σχεδόν ένας στους δύο Έλληνες μαθητές βρίσκεται κάτω από το βασικό επίπεδο επάρκειας στα Μαθηματικά. Το ίδιο ισχύει για το 44% στην Ανάγνωση και το 41% στις Φυσικές Επιστήμες. Συνολικά, σχεδόν έξι στους δέκα μαθητές εμφανίζουν χαμηλή επίδοση σε τουλάχιστον ένα από τα τρία πεδία.

Πίσω από αυτούς τους μέσους όρους βρίσκονται βαθιές εκπαιδευτικές και κοινωνικές ανισότητες.

Η κοινωνική προέλευση, το μορφωτικό περιβάλλον της οικογένειας και η οικονομική δυνατότητα για πρόσθετη εκπαιδευτική υποστήριξη εξακολουθούν να επηρεάζουν καθοριστικά τη σχολική πορεία. Η εκπαίδευση δεν λειτουργεί πλέον ως μηχανισμός κοινωνικής κινητικότητας αλλά αντίθετα αναπαράγει τις ανισότητες.

Η Παιδεία χρειάζεται ένα νέο κοινωνικό και θεσμικό συμβόλαιο με τον εκπαιδευτικό, γενναία ενίσχυση της δημόσιας χρηματοδότησης και στοχευμένη στήριξη των σχολείων που λειτουργούν στις πιο δύσκολες κοινωνικές και γεωγραφικές συνθήκες.

Για το ΠΑΣΟΚ, η πραγματική μεταρρύθμιση αρχίζει μέσα στην τάξη. Από τον εκπαιδευτικό που η Πολιτεία εμπιστεύεται και στηρίζει. Από το δημόσιο σχολείο που διαθέτει τους πόρους και την ελευθερία να ανταποκριθεί στις ανάγκες των μαθητών του.

Γιατί το ζητούμενο δεν είναι να μετράμε κάθε τρία χρόνια πόσο υποχώρησαν οι μαθητές μας. Είναι να οικοδομήσουμε ένα δημόσιο σχολείο που θα δίνει σε κάθε παιδί, ανεξάρτητα από τον τόπο όπου γεννήθηκε και την οικονομική κατάσταση της οικογένειάς του, τη δυνατότητα να προχωρήσει.

Κώστας Τσουκαλάς - Ο κ. Γεωργιάδης σήμερα στον ANT1 δήλωσε πως «στην Ελλάδα του κ. Μητσοτάκη συμβαίνει η πιο συγκλονιστική περίοδος ευημερίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση».

Τη ζουν στο πετσί τους οι Ελληνίδες και οι Έλληνες με καθηλωμένη την αγοραστική τους δύναμη στην τελευταία θέση της ΕΕ! Βιώνουν «συγκλονιστική ευημερία» στους λογαριασμούς του ρεύματος, στο ενοίκιο, στις ιδιωτικές δαπάνες υγείας, στις «συμφωνίες κυρίων» στα ράφια των σούπερ μάρκετ!

Γι’ αυτό και θα δώσουν καθαρή απάντηση στην αλαζονεία και την παντελή έλλειψη κοινωνικής ενσυναίσθησης μιας κυβέρνησης που αποδείχτηκε εξαιρετικός τροχονόμος των καρτέλ και των ολιγοπωλίων.

Ο κ. Γεωργιάδης απέδειξε σήμερα ότι μπορεί να μην είναι καλός Υπουργός αλλά είναι μεγάλο υποκριτικό ταλέντο στην κωμωδία.

Η χώρα χρειάζεται σοβαρή κυβέρνηση που σέβεται τους πολίτες. Έχει σχέδιο και όραμα. Πολιτική αλλαγή μόνο το ΠΑΣΟΚ, μπορεί να εγγυηθεί.

Η κυβερνητική εξειδίκευση των εξαγγελιών της ΔΕΘ επιβεβαίωσε ότι το μόνο σχέδιο που έχει απομείνει στον κ. Μητσοτάκη είναι να περιορίσει την εκλογική φθορά που προκάλεσαν οι πολιτικές της κυβέρνησής του.

Επιβεβαίωσε και κάτι ακόμη: όταν το ΠΑΣΟΚ καταθέτει κοστολογημένες προτάσεις για την ενίσχυση της κοινωνίας, η κυβέρνηση τις χαρακτηρίζει «λεφτόδεντρα» και «δημοσιονομικό εκτροχιασμό». Όταν, λίγο πριν από τις εκλογές, εξαγγέλλει αποσπασματικά υποκατάστατά τους, τα παρουσιάζει ως «υπεύθυνη πολιτική».

Η χθεσινή εξειδίκευση αποκάλυψε τα μικρά γράμματα.

Η κυβέρνηση δεν καταργεί την τεκμαρτή φορολόγηση των ελεύθερων επαγγελματιών. Περιορίζεται σε επιμέρους διορθώσεις, διατηρώντας ανέπαφο όμως τον πυρήνα του άδικου συστήματος που η ίδια επέβαλε.

Τα 500 ευρώ στους δημοσίους υπαλλήλους δεν είναι 13ος μισθός. Είναι επίδομα που θα δοθεί για πρώτη φορά τον Δεκέμβριο του 2027 και μετά τις κρατήσεις περιορίζεται σε 257 έως 389 ευρώ καθαρά.

Τα 400 ευρώ στους συνταξιούχους δεν είναι ούτε 13η σύνταξη ούτε νέο ΕΚΑΣ. Για τους ήδη δικαιούχους, η πραγματική πρόσθετη αύξηση είναι μόλις 100 ευρώ τον χρόνο. Όταν το ΠΑΣΟΚ πρότεινε τη σταδιακή επαναφορά της 13ης σύνταξης, η κυβέρνηση μιλούσε για δημοσιονομικό εκτροχιασμό.

Η πολυδιαφημισμένη μείωση της προκαταβολής φόρου είναι μόλις πέντε μονάδες για τις ατομικές επιχειρήσεις, ενώ για τα νομικά πρόσωπα η πλήρης εφαρμογή μετατίθεται έως το 2033. Ούτε λίγο ούτε πολύ επτά χρόνια από σήμερα.

Τα νέα χρηματοδοτικά εργαλεία για τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις παραμένουν αόριστες υποσχέσεις δίχως να προσφέρουν πειστική απάντηση στις εκατοντάδες χιλιάδες επιχειρήσεις που παραμένουν αποκλεισμένες από τη χρηματοδότηση.

Το «Σπίτι μου ΙΙΙ» δεν αποτελεί πολιτική κοινωνικής κατοικίας. Η κυβέρνηση συνεχίζει να επιδοτεί κυρίως τη ζήτηση μέσω επιδότησης ενοικίων, χωρίς να δημιουργεί επαρκές νέο απόθεμα προσιτής κατοικίας, με κίνδυνο νέας πίεσης στις τιμές.

Ο κατώτατος μισθός των 1.000 ευρώ μετατίθεται για τον Ιανουάριο του 2028, αφήνοντας χιλιάδες εργαζομένων του ιδιωτικού τομέα χωρίς καμία αύξηση ένα χρόνο από τώρα.

Ο δε «κουμπαράς για το παιδί» αποτελεί παραλλαγή πρότασης που είχε ήδη καταθέσει το ΠΑΣΟΚ από το 2018, ενώ ο ίδιος ο σχεδιασμός αποκλείει στην πράξη πολλές οικογένειες χαμηλότερου εισοδήματος.

Την ίδια στιγμή, δεν υπάρχει ουσιαστική παρέμβαση απέναντι στην ακρίβεια και στα ολιγοπώλια, δεν υπάρχει ολοκληρωμένο σχέδιο για το ιδιωτικό χρέος και τους δανειολήπτες, δεν υπάρχει απάντηση στον αποκλεισμό των μικρομεσαίων επιχειρήσεων από τη χρηματοδότηση και δεν υπάρχει σχέδιο παραγωγικής ανασυγκρότησης.

Από τα πρόσθετα έσοδα του ΦΠΑ που γεννά η ακρίβεια, η κυβέρνηση επιστρέφει ένα μόνο μέρος και το παρουσιάζει ως δική της γενναιοδωρία.

Παίρνει περισσότερα από όλους και, λίγο πριν από τις εκλογές, επιστρέφει επιλεκτικά ένα μέρος σε ορισμένους.

Και όλα αυτά ενώ από το 2027 προβλέπεται σημαντική επιβράδυνση των δημόσιων επενδύσεων μετά το τέλος της ροής των πόρων του Ταμείου Ανάκαμψης, ενώ η χώρα παραμένει στις τελευταίες θέσεις της Ευρωπαϊκής Ένωσης στο κατά κεφαλήν ΑΕΠ σε όρους αγοραστικής δύναμης.

Η Νέα Δημοκρατία ζητά μία ακόμη τετραετία για να διορθώσει ένα μέρος από τις αδικίες και την υστέρηση που η ίδια δημιούργησε.

Ο Πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ Νίκος Ανδρουλάκης θα καταθέσει στη Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης ένα διαφορετικό, ολοκληρωμένο και κοστολογημένο σχέδιο για μισθούς και συντάξεις, κοινωνική κατοικία, προστασία των δανειοληπτών, στήριξη της μικρομεσαίας επιχειρηματικότητας και αλλαγή του παραγωγικού μοντέλου. Οι πολίτες θα μπορέσουν να συγκρίνουν όχι μόνο τις υποσχέσεις, αλλά και την αξιοπιστία εκείνων που τις διατυπώνουν.

«O καθένας αξιολογείται στη συγκυρία που αναλαμβάνει την εξουσία και στους πόρους που έχει. Ο Πρωθυπουργός πάρα πολλά εκατομμύρια τα χρόνια που βρίσκεται στο τιμόνι της χώρας και το αναπτυξιακό αποτύπωμα που άφησε είναι δυσανάλογα μικρό.

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης παρέλαβε μία χώρα μετά τα μνημόνια και η ανάπτυξή της δεν πέρασε ποτέ το 3% ενώ την ίδια στιγμή, χώρες όπως η Ιρλανδία και η Ισπανία απογειώθηκαν. Μάλιστα, ο ίδιος το 2019 έλεγε ότι για μία δεκαετία θα έχουμε ανάπτυξη της τάξης του 4%.

Αφού λοιπόν του αρέσουν οι αφιερώσεις τραγουδιών να του πούμε ότι ο ελληνικός λαός το μόνο τραγούδι που θα μπορούσε να του αφιερώσει είναι «τα ψεύτικα τα λόγια, τα μεγάλα».

• Συνέντευξη Κώστας Τσουκαλάς -> ALPHA RADIO 98.9 📎Link στο πρώτο σχόλιο