Ο κυβερνητικός απολογισμός 2019–2026 επιχειρεί να παρουσιάσει μια εικόνα προόδου και αποτελεσματικότητας. Στη σελίδα 4 εμφανίζει συνοπτικά την Ελλάδα ως «Παραγωγική», «Πράσινη και Ψηφιακή», «Κοινωνική», «Δίκαιη» και «Ισχυρή».

Όμως, όταν φτάνει στην Πολιτική Προστασία, στις σελίδες 23–25, το αφήγημα περιορίζεται κυρίως σε αριθμούς: περισσότερες δαπάνες, περισσότερο προσωπικό, περισσότερα οχήματα, περισσότερα εναέρια μέσα.

Αυτά είναι σημαντικά. Κανείς δεν αμφισβητεί ότι η Πολιτική Προστασία χρειάζεται ανθρώπους, μέσα, εξοπλισμό και χρηματοδότηση.

Όμως το πραγματικό ερώτημα δεν είναι αν αυξήθηκαν οι αριθμοί. Το πραγματικό ερώτημα είναι αν μειώθηκε ο κίνδυνος. Αν προστατεύθηκαν καλύτερα οι πολίτες. Αν έγιναν τα προληπτικά έργα. Αν λειτουργεί ο συντονισμός. Αν υπάρχει κοινή επιχειρησιακή εικόνα. Αν οι Δήμοι και οι Περιφέρειες έχουν πραγματική δυνατότητα πρόληψης και πρώτης απόκρισης. Αν οι νέες τεχνολογίες αξιολογούνται και ενσωματώνονται επιχειρησιακά. Αν το κράτος μαθαίνει από κάθε κρίση.

Τελικά αν οι πολίτες, οι περιουσίες, οι υποδομές και το περιβάλλον είναι σήμερα πιο ασφαλή.

Και εδώ η πραγματικότητα είναι αμείλικτη.

Η περίοδος διακυβέρνησης του Κυριάκου Μητσοτάκη έχει συνδεθεί με έναν από τους βαρύτερους απολογισμούς καμένων εκτάσεων στη σύγχρονη ιστορία της χώρας. Το 2021 η Ελλάδα έζησε μία από τις χειρότερες αντιπυρικές περιόδους μετά το 2007. Το 2023 η χώρα κατέγραψε τεράστιες καμένες εκτάσεις, με την πυρκαγιά στον Έβρο να αποτελεί τη μεγαλύτερη μεμονωμένη πυρκαγιά που έχει καταγραφεί στην Ευρωπαϊκή Ένωση από τότε που υπάρχουν συστηματικές ευρωπαϊκές καταγραφές. Το 2024, σε μια ακόμη δύσκολη χρονιά, χιλιάδες νέες πυρκαγιές έκαψαν δεκάδες χιλιάδες εκτάρια.

Δεν μπορεί, λοιπόν, η κυβέρνηση να εμφανίζει την Πολιτική Προστασία ως ιστορία επιτυχίας, όταν ο ίδιος ο απολογισμός των καμένων εκτάσεων την εκθέτει.

Ο κ. Μητσοτάκης δεν μπορεί να διεκδικεί τον τίτλο του «πρωθυπουργού της ετοιμότητας», όταν στην πράξη έχει ταυτιστεί με τον μεγαλύτερο αθροιστικό όγκο καμένων εκτάσεων των τελευταίων δεκαετιών. Και αυτό δεν είναι κομματική υπερβολή. Είναι πολιτική διαπίστωση που προκύπτει από τα ίδια τα δεδομένα.

Το κόστος, όμως, δεν είναι μόνο περιβαλλοντικό. Είναι βαθιά οικονομικό και κοινωνικό.

•Κοινή ανακοίνωση Ανδρέας Πουλάς & Μιχάλη Χάλαρη 📎Link στο πρώτο σχόλιο

Γιώργος Νικητιάδης - Εφτά χρόνια δήθεν προσπάθειας για την καταπολέμηση της ακρίβειας από τη Ν.Δ. Εφτά χρόνια πλήρους αποτυχίας. Εφτά χρόνια κατά τα οποία η Κυβέρνηση άφησε την ακρίβεια να γίνει καθεστώς, τον οικογενειακό προϋπολογισμό να διαλύεται και τα ολιγοπώλια να ισχυροποιούνται ανεξέλεγκτα.

Σήμερα, στο Μέγαρο Μαξίμου ανέβασαν ακόμη μία προεκλογική παράσταση. Παριστάνουν πως τώρα θα βρουν λύση για την ακρίβεια και παραδέχονται, εμμέσως πλην σαφώς, ότι τα έως τώρα δήθεν μέτρα τους δεν απέδωσαν. Ακόμη χειρότερα, αντί να ενισχύσουν τους ελέγχους, ανακοίνωσαν ότι δεν θα παραταθεί το πλαφόν στο περιθώριο κέρδους των εταιρειών. Δηλαδή, παίρνουν πίσω το μόνο – ίσως – δεσμευτικό μέτρο και το αντικαθιστούν με υποσχέσεις και «δεσμεύσεις» της αγοράς. Για μία ακόμη φορά, η Κυβέρνηση έρχεται εκ των υστέρων και καθυστερημένως να διαχειριστεί την ακρίβεια που η ίδια άφησε να γιγαντωθεί. Αντί να προλαμβάνει, τρέχει πίσω από το πρόβλημα. Αντί να εφαρμόζει ουσιαστικά μέτρα, όπως αυτά που έχει προτείνει εδώ και πολύ καιρό το ΠΑΣΟΚ, στήνει ακόμη μία επικοινωνιακή παράσταση με «συμφωνίες κυρίων» και ανέξοδες δεσμεύσεις.

Μας λένε ότι για δύο μήνες θα υπάρξει «σταθεροποίηση» τιμών. Σταθεροποίηση, όμως, σε τι επίπεδο; Στα ήδη πανάκριβα ράφια; Στους ήδη εξαντλημένους οικογενειακούς προϋπολογισμούς; Η σταθεροποίηση της ακρίβειας αποτελεί παράταση της αφαίμαξης των νοικοκυριών. Μας λένε επίσης ότι από τον Σεπτέμβριο θα υπάρξει «δραστική μείωση» τιμών σε βασικά προϊόντα. Δηλαδή, ζητούν από τους πολίτες να αντέξουν άλλο ένα καλοκαίρι ακρίβειας, με την υπόσχεση ότι κάποτε, αργότερα, από το Σεπτέμβριο θα πέσουν οι τιμές… που δεν έπεσαν εδώ και εφτά χρόνια.

Είναι η τρίτη φορά επί Ν.Δ. που υπόσχονται μειώσεις τιμών με «συμφωνίες κυρίων». Κάθε φορά οι ανακοινώσεις είναι πανηγυρικές, αλλά τα αποτελέσματα είναι πενιχρά. Κάθε φορά η πραγματικότητα διαψεύδει την κυβερνητική προπαγάνδα. Τα καλάθια, οι λίστες προϊόντων, οι εθελοντικές μειώσεις και οι επικοινωνιακές συσκέψεις δεν συγκράτησαν την ακρίβεια. Αντιθέτως, η ακρίβεια ρίζωσε και έγινε μόνιμο καθεστώς.

Μέσα σε εφτά χρόνια, ο οικογενειακός προϋπολογισμός έχει επιβαρυνθεί πάνω από 25%, ενώ ειδικώς στα τρόφιμα η επιβάρυνση ξεπερνά το 35%. Την ίδια ώρα, η αγοραστική δύναμη του μέσου εισοδήματος στην Ελλάδα έχει μειωθεί κατά 5,16%. Αυτή είναι η αλήθεια που επιχειρεί να κρύψει η Κυβέρνηση πίσω από νέες συσκέψεις και ανέξοδες δεσμεύσεις.

Σε αυτή την πραγματικότητα έχει συμβάλει καθοριστικώς και η κρατική «αισχροκέρδεια» μέσω του ΦΠΑ. Η Κυβέρνηση έχει επιλέξει να διατηρεί έναν από τους υψηλότερους συντελεστές ΦΠΑ στην Ευρώπη, αυξάνοντας σημαντικώς το κόστος ζωής. Όταν αυξάνονται οι τιμές των προϊόντων και των υπηρεσιών, αυξάνεται παραλλήλως και ο φόρος που πληρώνει ο Έλληνας πολίτης. Δηλαδή, το κράτος εισπράττει περισσότερα πάνω στην ακρίβεια που εξαντλεί τα νοικοκυριά.

Παραλλήλως, η παρέμβαση της Επιτροπής Ανταγωνισμού στη λειτουργία της αγοράς παραμένει περιορισμένη. Κρίσιμοι κλάδοι, όπως η ενέργεια, η ακτοπλοΐα και τα τρόφιμα, συνεχίζουν να κυριαρχούνται από ανεξέλεγκτα ολιγοπώλια. Η Κυβέρνηση δεν συγκρούστηκε με αυτές τις στρεβλώσεις. Τις ανέχθηκε, τις συντήρησε και σήμερα επιχειρεί να καλύψει την αδράνειά της με ακόμη μία σύσκεψη στο Μαξίμου.

Η ακρίβεια δεν αντιμετωπίζεται με παρακάλια προς την αγορά. Αντιμετωπίζεται με ισχυρούς ελεγκτικούς μηχανισμούς, διαφάνεια στην αλυσίδα τιμολόγησης, αυστηρά πρόστιμα στην αισχροκέρδεια, ουσιαστική σύγκρουση με τα ολιγοπώλια και μείωση του ΦΠΑ στα βασικά αγαθά. Αυτά λέει το ΠΑΣΟΚ εδώ και πολύ καιρό. Δεν μας άκουσαν. Προτίμησαν την επικοινωνία από την πολιτική, τα καλάθια από τους ελέγχους και τις συμφωνίες πίσω από κλειστές πόρτες από την πραγματική προστασία του καταναλωτή.

Η Κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας δεν δικαιούται να εμφανίζεται ως σωτήρας από την ακρίβεια. Είναι η Κυβέρνηση επί των ημερών της οποίας η ακρίβεια έγινε μάστιγα για τα νοικοκυριά, τα ολιγοπώλια ισχυροποιήθηκαν και οι πολίτες είδαν το εισόδημά τους να εξανεμίζεται. Μετά από εφτά χρόνια αποτυχίας, οι πολίτες δεν περιμένουν άλλες «συμφωνίες». Περιμένουν πραγματικές μειώσεις τιμών, ισχυρούς ελέγχους, μείωση του ΦΠΑ στα βασικά αγαθά και πολιτική αλλαγή.

Κώστας Τσουκαλάς - Η κυβέρνηση στον απολογισμό της επταετίας της πανηγυρίζει για την ονομαστική αύξηση 16,4% των συντάξεων, ενώ στο ίδιο γράφημα αποδέχεται πως ο δομικός πληθωρισμός αυξήθηκε ονομαστικά 19,8% μόλις την τελευταία πενταετία.

Ομολογεί ξεκάθαρα πως μείωσε το πραγματικό εισόδημα των συνταξιούχων.

Αν λάβει κανείς υπόψη πως ο σωρευτικός πληθωρισμός στα τρόφιμα αυξήθηκε από το 2021 περίπου κατά 39%, ο καθένας μπορεί να αντιληφθεί πως η μείωση των συντάξεων είναι ακόμα μεγαλύτερη.

Σκοπίμως το κυβερνητικό αφήγημα δεν αναφέρει πως ακόμα και αυτή τη μικρή ονομαστική αύξηση, που είναι κάτω από την αύξηση του πληθωρισμού, δεν την έλαβαν όλοι οι συνταξιούχοι καθώς εξαιρέθηκαν όσοι είχαν προσωπική διαφορά.

Η κυβέρνηση Μητσοτάκη εξαπάτησε τους συνταξιούχους. Υποσχέθηκε κατάργηση του νόμου Κατρούγκαλου και τον εφάρμοσε πιστά.

Είναι ώρα για πολιτική αλλαγή με το ΠΑΣΟΚ.

Για μια κυβέρνηση που θα κοιτά τους συνταξιούχους στα μάτια.

Milena Apostolaki - Ο Υπουργός Οικονομικών, κ. Κυριάκος Πιερρακάκης, σε πρόσφατη δήλωσή του χαρακτήρισε τις κυβερνητικές παρεμβάσεις για το ιδιωτικό χρέος που ψηφίστηκαν την προηγούμενη Τετάρτη, ως τομή που «σπάει τον φαύλο κύκλο».

Στην πραγματικότητα, η κυβέρνηση επιχειρεί για ακόμη μία φορά να βαφτίσει μεταρρύθμιση τη διαχείριση των αδιεξόδων που η ίδια δημιούργησε και συντηρεί εδώ και 7 χρόνια. Τα μέτρα που ψηφίστηκαν, αποτελούν μια φυγή προς τα πίσω που παρουσιάζονται ως άλματα προς τα εμπρός.

Πρώτον, ως προς τις δικαστικές ρυθμίσεις του ν. 3869/2010, η κυβέρνηση δεν αναλαμβάνει καμία πολιτική πρωτοβουλία. Υποχρεώνεται να συμμορφωθεί με τη δεσμευτική απόφαση της Ολομέλειας του Αρείου Πάγου. Η απόφαση δεν ήταν γνωμοδότηση, ούτε πρόσκληση σε διαβούλευση με τράπεζες και servicers. Ήταν δικαστική κρίση που έκρινε με σαφήνεια τον τρόπο υπολογισμού των δόσεων, τη μηνιαία βάση εκτοκισμού αλλά και την αναδρομική εφαρμογή από τον χρόνο έκδοσης του νόμου.

Η κυβέρνηση ούτε θεσπίζει ούτε χαρίζει την «αναδρομικότητα» της απόφασης. Η αναδρομικότητα είναι αυτονόητη συνέπεια της ερμηνευτικής κρίσης της Ολομέλειας. Η απόφαση δεν δημιούργησε νέο κανόνα από τη δημοσίευση της και εφεξής. Ερμήνευσε ποιος ήταν εξαρχής ο νόμιμος τρόπος εκτοκισμού των αποφάσεων του ν. 3869/2010.

Επομένως, η συμμόρφωση δεν μπορεί να παρουσιάζεται ως κυβερνητική γενναιοδωρία.

Δεύτερον, η κυβέρνηση και ο Υπουργός Οικονομικών αποφεύγουν να συμπεριλάβουν στις τοποθετήσεις τους την απάντηση σε ένα εξαιρετικά κρίσιμο ζήτημα: τι θα γίνει με τις ρυθμίσεις που καταγγέλθηκαν παράνομα, επειδή οι οφειλές υπολογίστηκαν με λανθασμένο τρόπο. Δεν αρκεί να διορθωθεί ο τρόπος υπολογισμού από εδώ και πέρα. Πρέπει να υπάρξει πλήρης αποκατάσταση για τους δανειολήπτες που έχασαν τη ρύθμισή τους εξαιτίας αυτής της πρακτικής.

Διαφορετικά, η συμμόρφωση με την δικαστική απόφαση θα είναι «μισή» και η αδικία θα παραμείνει.

Τρίτον, στον εξωδικαστικό μηχανισμό, η κυβέρνηση εξακολουθεί να αποκρύπτει την ουσία. Πανηγυρίζει για αριθμούς ρυθμίσεων, αλλά δεν αναφέρει πόσες από αυτές παραμένουν ενεργές, πόσες κατέρρευσαν και πόσες οφειλές ξανακοκκίνισαν. Η βιωσιμότητα των ρυθμίσεων είναι το πραγματικό μέτρο επιτυχίας, όχι οι διθυραμβικές ανακοινώσεις αυτοθαυμασμού.

Τέταρτον, με τις νέες διατάξεις για τον εξωδικαστικό μηχανισμό δίνεται ακόμη μεγαλύτερη ισχύς στους πιστωτές. Η δυνατότητα πρότασης ρευστοποίησης της λοιπής ακίνητης περιουσίας του οφειλέτη δεν μπορεί να αποτελεί μονομερές δικαίωμα των πιστωτών. Πρώτος ο ίδιος ο οφειλέτης πρέπει να έχει το δικαίωμα να επιλέγει ποιο περιουσιακό στοιχείο μπορεί να διαθέσει, ώστε να διασώσει την κύρια κατοικία του.

Πέμπτο, η μετατροπή της σύμβασης αναδιάρθρωσης σε εκτελεστό τίτλο αλλάζει τη φύση του εξωδικαστικού μηχανισμού. Ένα εργαλείο που υποτίθεται ότι θεσμοθετήθηκε το 2020 από την κυβέρνηση για να υπηρετήσει τη δεύτερη ευκαιρία μετατρέπεται σε προστάδιο αναγκαστικής εκτέλεσης. Ο πολίτης οδηγείται να αποδεχθεί μια οφειλή και μια ρύθμιση χωρίς ουσιαστική δυνατότητα αμφισβήτησης, ενώ σε περίπτωση αδυναμίας κινδυνεύει να βρεθεί αντιμέτωπος με την αναβίωση σχεδόν ολόκληρου του αρχικού χρέους.

Έκτο, οι 72 δόσεις για οφειλές σε ΑΑΔΕ και ΕΦΚΑ είναι μια περιορισμένη και ανεπαρκής ρύθμιση. Δεν περιλαμβάνει όλες τις νεότερες οφειλές, δεν προβλέπει ουσιαστικό κούρεμα βασικής οφειλής, δεν λαμβάνει υπόψη παράλληλες υποχρεώσεις και παραμένει αυστηρή ως προς την απώλειά της. Δεν σπάει τον φαύλο κύκλο, αντιθέτως κινδυνεύει να τον αναπαράγει.

Το ΠΑΣΟΚ στην συζήτηση του σχεδίου νόμου κατάθεσε ξανά ένα ολοκληρωμένο πλαίσιο για την αντιμετώπιση του ιδιωτικού χρέους, με ουσιαστική και υποχρεωτική συμμετοχή των πιστωτών στον εξωδικαστικό, ειδική αιτιολόγηση των απορρίψεων, διαφάνεια στον φάκελο της οφειλής, πραγματική προστασία της πρώτης κατοικίας, ρύθμιση έως 120 δόσεις για οφειλές σε φορολογική διοίκηση, ασφαλιστικά ταμεία και Δήμους, καθώς και ειδικό ακατάσχετο επαγγελματικό λογαριασμό για επιχειρήσεις, επαγγελματίες και αγρότες.

Η κυβέρνηση δεν σπάει τον φαύλο κύκλο του ιδιωτικού χρέους. Τον διαχειρίζεται με όρους επικοινωνίας και τον αναπαράγει με όρους ανισότητας. Για εμάς, επιτυχία είναι να αυξάνονται οι βιώσιμες ρυθμίσεις, να προστατεύεται ουσιαστικά η πρώτη κατοικία και να αποκατασταθεί η ισορροπία ανάμεσα στον πολίτη και τους πιστωτές. Αυτό είναι το πραγματικό πεδίο ευθύνης. Και σε αυτό το πεδίο η κυβέρνηση δεν θα κριθεί από όσα λέει, αλλά από όσα απέτυχε να λύσει. Και η πραγματικότητα είναι αμείλικτη.